Colombia! Cúcuta en Bogotá

En nu zijn we dan in Colombia! Tot nu toe (we zijn hier al anderhalf uur...) bevalt het ons hier prima! We hebben net een reuze-ontbijt op met cornflakes & yoghurt, toast & jam en zalige koffie met gekookte melk op het vliegveld. Hier in Cúcuta voelen we ons ook een stuk veiliger dan in San Antonio!

Ons vliegtuig van Cúcuta naar Bogotá: een Nederlandse Fokker 50!

Net heb ik Tom even gebeld en hoewel hij eigenlijk tot 5 uur moet werken komt hij ons wel ophalen vanmiddag om een uur of 4. Het kostte nog wel even moeite om een vlucht naar Bogotá te boeken. Eerst in de rij bij de kaartverkoop. "Nee, alles is vol vandaag". En morgen? "Vraag maar bij reserveringen hiernaast". Dus toen daar weer een paar minuten in de rij. "Nee, vandaag is alles vol". En morgen? "Ik heb geen reserveringsterminalverbinding" (was uitgevallen). Stilte. Wat nu? "Ik zal wel even bellen". We moesten onze gegevens opschrijven, en vervolgens schreef hij op: 9 augustus, 15:00. Vanmiddag dus! Weer in de rij bij kaartverkoop. Die mentaliteit hebben we nu al een beetje door hier, ze doen niets voor je zolang je niet je vraag herformuleert of iets anders vraagt. Heel apart, maar uiteindelijk komt het wel goed. Alleen moeten we nu nog wel 5-6 uur zitten niksen op het vliegveld...

De vlucht was ook goedkoper dan in het Venezuelaboek stond; niet "ruim $ 100 (US)" maar minder dan $ 90. Er kloppen wel meer dingen niet in dat boek. Zo werd uitgebreid over het dorpje Choroní geschreven (dat alleen een gemeente is, geen dorp), en er stond dat je je in San Antonio bij het bureau voor in- en uitreizen moest melden, dan aan de overkant van de straat (een adres werd al helemaal niet genoemd en San Antonio is best groot!) een soort postzegel moest kopen à $ ... en dan weer bij het bureau terecht kon voor een stempel. Het bureau zou alleen op werkdagen van 9 tot 18 uur open zijn. Nou, we waren er zondagmiddag en we kregen zo een stempel, niks postzegel. Hier in Cúcuta op het vliegveld hoefden we ook alleen maar een klein formuliertje in te vullen.

Onze gezondheid gaat ook heel langzaam vooruit. Afgelopen nacht moest Marjon nog veel hoesten maar sinds ze wakker is, is het geloof ik helemaal over. Ze is alleen nog wel erg verstopt. Ik heb een neus-snuitdag maar het was gisteren geloof ik erger. De verbeterde gezondheidstoestand maakt ons vrolijker en daardoor vinden we elkaar ook weer leuker.

Wat Colombia betreft, als hier zoveel geld op de verkeerde manier wordt verkregen heb ik het idee dat het geld wel op een goede manier wordt besteed. Het vliegveld is mooi, groot, schoon en moder, er is veel inbreng van de architect (in Venezuela wordt maar wat gebouwd) en de mensen zijn heel netjes gekleed. Schoenen moeten hier ook glimmen (vooral van militairen natuurlijk). Daarbij vergeleken zien wij eruit als zwervers (vooral ik): ongewassen haren, al een paar dagen niet meer geschoren, vieze rugzakken, kleren die we al dagen gedragen hebben, en vieze olie- en moddervlekken op de schoenen (ook al zijn ze van de week nog gepoetst).

Wat me hier ook meteen opviel was dat de eerste militair die ik hier zag (marechaussee) een vrouw was (in Venezuela niet gezien)!

Carrera 2a, Bogotá. Hier woont Tom, rechts achterin

En nu zitten we in Tom's woning thee te drinken bij de t.v. Het is hier flink koud in Bogotá, dus daarom thee in plaats van een koud (fris-)drankje. Tom zelf geeft (avond-)school-les Engels tot 9 uur en zo zitten we eens lekker knus met z'n tweetjes in een huisje. Marjon heeft ook al zelf gekookt, alleen al omdat we niet de straat op durven 's avonds (het is hier al om half zeven donker) nadat Tom vertelde dat het bijna nergens veilig is in Bogotá...

Het is echt heel leuk om Tom weer te zien - weer even wat verhalen kwijt. Hij is weinig veranderd, hooguit lijkt het of hij nog iets rijper/volwassener is geworden (en zo lang had ik zijn baard ook nog niet gezien!). Het had hem heel wat tijd gekost om op het vliegveld te komen - gelukkig had ons vliegtuig ruim een half uur vertraging opgelopen onderweg, want hij kwam tegelijk met ons vliegtuig aan. Dat vliegtuig was trouwens een heel aparte ervaring - het was een splinternieuwe Fokker 50, nog met Nederlandse Fokker-registratie PH-AVJ!

Vergeleken met de 727-vlucht van woensdag was de Fokkervlucht inderdaad lekker relaxt en comfortabel. Even een blik in de cockpit kunnen kijken - zó modern! Hier op het vliegveld van Bogotá stonden 3 Dakota's waarvan één zonder motoren (een wrak), één die half verscholen stond, en één met 5-bladige (turbo-)props. Avianca hier vliegt ook met 4-motorige turboprops, ik denk Convairs, en er stonden er ook wat van in werkloze vorm op het vliegveld. Verder nog een DC-9 die zo wrak was dat de straalmotor van één kant er half uithing!

Helaas (vooral voor Corine?) krijgen we Dolly en het op 20 juli geboren zoontje Finnegus niet te zien - ze zitten in de buurt van Cúcuta, waar we vanmorgen waren...Finnegus, wat een naam hè? Echt uit een Ierse legende. Voor mij heel leuk dat het (indirect) ook met James Joyce's "Finnegan's Wake" [hier houdt de zin op - AW 2014]. Uit de foto's en tekening die we hier zien leiden we af dat [Dolly]  een behoorlijk artistieke en rijpe vrouw is - ze past denk ik wel bij Tom! Ze is uiterlijk in ieder geval erg Zuid-Amerikaans en beslist knap. Tja, we zullen haar misschien wel nooit te zien krijgen - vreemd. Wel zien we hier Finnegus' wiegje.

Bogotá heeft een heel andere sfeer dan bijvoorbeeld Carácas, ook al is het verkeer hier net zo verstopt en toeterig. In de buurt waar Tom woont is veel groen (het oude stadscentrum) en het oogt absoluut sympathiek. Raar om te horen dat het hier zo onveilig is.

Onderweg hierheen hebben we ruim een kwartier bij Bogotá rondgevlogen en het is absoluut raar om te zien dat deze streek erg op Nederland lijkt: veel in cultuur gebracht land met duidelijke boomsingels en héél veel kassen!

Kassen bij Bogotá, foto op de terugweg, 17 september 1993

Gisteren onderweg naar San Cristóbal zag ik ineens ook een hele rij knotwilgen - raar is dat hier. Toch ziet met name Colombia er vanuit de lucht vooral ongerept bergachtig uit, de echte Andes. Menselijke aanwezigheid zie je soms nauwelijks en zelfs Bogotá met 8 miljoen inwoners valt niet echt op.

Marjon: Ruim 3 weken Zuid-Amerika. Wat zijn mijn ervaringen tot nu toe? Hèèl erg wisselend. Aan de ene kant heel erg vrolijk en vrij als je met een (oude) bus met salsa en merenguemuziek door een mooi landschap rijdt; bergen, veel groen, palmen, mooie uitzichten en authentieke dorpjes. Aan de andere kant zie je ook wel verbitterde en chagrijnige mensen met weinig gevoel (trut van hotel Budapest!). En vooral in het begin was ik heel wantrouwig en zocht je achter elk goed gebaar iets, wat uiteindelijk alleen maar aardigheid bleek te zijn. Een taxichauffeur die ons onderweg een biertje aanbood. Oh dan zal hij wel 100 bolivar méér vragen. Maar nee hoor! Een architect/makelaar die ons bouwtekeningen liet zien in de bus en iets mompelde over juwelen. Oh, die zal wel juwelen en huizen aan ons willen verkopen terwijl ons waarschijnlijk gewoon uit wou leggen wat hij zoal deed!

Dit is wel jammer, dat je vanuit Nederland zo sterk het beeld van Zuid-Amerika hebt, dat het onveilig en corrupt is. Het duurt wel even voor je goed kunt inschatten wat, wie en waar het niet pluis is. Maar over het algemeen kun je overdag overal goed lopen. En als het donker is gewoon niet over straat, dan lukt het denk ik prima deze vakantie. Ik heb ook erg veel zin in Ecuador, volgens mij zijn daar de mensen wat rustiger en is het wat gemoedelijker dan hier.

Ook met Arno zal het wel lukken denk ik. Vooral het begin van de vakantie was nogal verwarrend [...]. Maar ik denk dat we na ruim een week en mijn ziekte waarbij Arno erg zorgzaam was, wel weer een balans gevonden hebben voor de komende tijd.

Waar blijft Tom? We zitten in een steenkoud huis, met leuke 'gouwe ouwe'. En de telefoon ging al twee keer tweemaal over. Hij zou al een half uur thuis zijn.....