De laatste jungledagen stonden eigenlijk alleen nog maar in het teken van "zo snel mogelijk teruggaan" omdat door de aanhoudende regen de rivieren steeds lastiger obstakels werden. Aanvankelijk was het de bedoeling dat we al woensdagavond weer in Baños zouden zijn maar door aardverschuivingen tussen Puyo en Baños werd dat te gevaarlijk voor de schemering gevonden. In ieder geval hebben we woensdag wel de hele weg terug naar onze eerste overnachtingsplek (Santana) gelopen. Het afdakje dat ik dinsdag beschreef bleek weinig (regen)water tegen te houden en het "riviertje" konden we woensdag niet meer doorwaden zoals we dinsdag deden. De gids (David) hakte daarom met zijn machete twee bomen om die als een brug konden dienen maar doodeng smal en glad waren - daar ging de bagage bijna! Verder was de terugtocht vooral een verhaal van natte en dus zware bagage, nog meer modder, zware benen door de natte broeken en volgelopen laarzen en veel water om over te steken.
Eén rivier was nu zó hoog en wild geworden dat zelfs David moeite had om overeind te blijven. Hij hielp ons één voor één naar de overkant met bagage op het hoofd (het water kwam tot navelhoogte bij mij, dus bij een Ecuadoriaan betekent dat tot de oksels!). Als hij dan terugkwam voor de volgende moest hij tegen de stroom in en dat duurde dus behoorlijk lang. Ik vond het er niet zó gevaarlijk uitzien en omdat ik toch een flink eind in het water stak dacht ik het maar in m'n eentje te gaan doen. Tja, blijven staan in de stroming lukte wel maar met bagage op je hoofd een been optillen om vooruit te komen, vergeet het maar! Zo bleef ik minutenlang staan balanceren tot David mij kwam redden...
Marjon en ik liepen nog even een rondje met het 7-jarige jongetje Alejandro, die Marjon wel mee naar Nederland had willen nemen...
 |
| Alejandro laat trots zijn klas zien in Santana |
De volgende ochtend kregen we nog wat plantjes te zien (ik probeerde de neus-ontstoppingsplant en had vervolgens op hol/tilt geslagen slijmvliezen - wel een opluchting uiteindelijk) en David maakte een boog maar kreeg geen tijd meer voor een demonstratie. Met de twee Engelsen die die ochtend ook bij ons terugkeerden (waren we al vanaf de eerste dag een paar keer tegen gekomen) gingen we naar de bushalte voor de bus naar Puyo. Er was bij die bus een primitieve kabelbaan over de rivier de Rio Pastaza en Sabina ging dat even proberen. Aan de overkant kwam een bus aan en al de passagiers daarvan moesten ook met de kabelbaan en daarna in onze bus.
 |
| Buspassagiers nemen de kabelbaan |
Uiteindelijk kwamen we dus bovenop de bus terecht (op de Engelsen na, want Julian was niet zo avontuurlijk...) en zo was de tocht naar Puyo dus ook nog een belevenis. Het spetterde af en toe maar uiteindelijk was het prima vol te houden.
 |
| Op de bus, v.l.n.r. Sabina, David, Kristoph en Mono |
In Puyo moesten we afscheid nemen van Mono en de tolk van de Engelsen om in de taxi te kunnen; Kristoph en David belandden achterin tussen de bagage... In Baños kwam het laatste afscheid en toen konden we onze naar schimmel en zweet ruikende kleren gaan wassen...
Vandaag is nog maar net begonnen eigenlijk en we hebben dus alleen nog maar ontbeten en voor het eerst sinds Merida weer drie minuutjes naar Nederland gebeld voor 22 gulden 50...
Nog 2 jungle-dingetjes vergeten. Bij onze terugtocht naar Santana hield Marjon zich op een gegeven moment aan een boompje vast - hap! Een soort rups beet behoorlijk pijnlijk en zo maakte Marjon ook kennis met David's oerwoudplantekennis voor de genezing... Verder legden we een deel van de tocht af per kano en dat was af en toe behoorlijk kiele-kiele. Het spannendst was het doorkruisen van een soort watervalletje. De boeg dook het water in en zo moest er eerst flink worden gehoosd door Maria (zus van David) voorin voor we weer verder konden.
 |
| De kano, met links Maria |
Al met al was het heel apart en al zodra we de bestrating en huizen van Puyo zagen kregen we heimwee...
Geen opmerkingen:
Een reactie posten