Bogotá en de reis via Pasto naar Ecuador

Nou, die Tom kwam pas rond half twaalf en de volgende dagen bleek dat vrij normaal voor zijn doen te zijn - daarna ging hij ook nog tekenen! Er waren ook al vrienden van hem langs geweest die avond om nog wat spullen te halen. We hebben ze gevraagd om die avond nog eens terug te komen omdat we zo bezorgd over Tom begonnen te worden. Net toen die jongens mensen begonnen te bellen kwam Tom thuis - tja, wat vonden wij dat eng die eerste avond in Bogotá, Colombia...

Marjon en Tom bekijken Bogotá vanaf Monserrate

De volgende dag, 10 augustus, hebben we eigenlijk vooral de stad wat bekeken. Tom had een Colombiaans soepontbijt gemaakt en daarna gingen we samen per kabelbaan naar Monserrate, een kerkje op één van de bergen bij Bogotá. Van daaruit hadden we een prima uitzicht over de stad. Na een lunch (volledig menu) in een vegetarisch restaurant namen we weer afscheid van Tom die zijn les van die dag ging voorbereiden. En zo liepen we met z'n tweetjes in die "gevaarlijke" hoofdstad van Colombia. Nou, vergeleken met bijvoorbeeld Carácas of San Antonio hebben we ons in Bogotá 100 keer zo veilig gevoeld! 's Avonds dezen wee een zuip-dominospel met een fles goedkope likeur en daarna voelden we ons niet echt optimaal. Benieuwd wat Tom dacht toen hij thuiskwam...

Tom en ik bij de architectuurfaculteit van de universiteit in Bogotá

11 augustus hebben we samen met Tom en z'n Amerikaanse vriend Ali ontbeten in een Panadería - zalige broodjes voor een stuiver, grote koppen koffie met echte melk, mmm! (Daar zijn we 12 augustus dus weer geweest...). Het belangrijkste van deze dag was het bezoek aan het Museo del Oro, dat de grootste goudschattencollectie uit de pre-Columbiaanse tijd van heel Zuid-Amerika bezit. Ongelooflijk, en ook goed opgezet.

Ongeschoren naast El Dorado in het goudmuseum, Museo del Oro, Bogotá

's Middags gingen we naar de film; we dachten naar Basic Instinct maar het bleek een oudere film met Sharon "Basic Instinct" Stone, een film over een stierevechter in Spanje genaamd "Blood & Sand" of zoiets. Een rare film [Deze film uit 1989 heette inderdaad Blood and Sand in het Engels, maar was internationaal bekend als Sangre y arena en is een remake van een film uit 1914! - AW 2014]. Het viel ons in de filmoverzichten al op dat Colombianen bijna alleen bloed & geweld te zien krijgen.

Die dag zijn we verder geloof ik alleen maar vroeg gaan slapen.

Plaza de Bolívar, Bogotá

12 augustus, gisteren, was alweer ons vertrek uit Bogotá. Na nog wat uit Tom's Zuid-Amerikahandboek te hebben gekopieerd zijn we met hem naar de bus gelopen. Na ruim een half uur was er nog steeds geen langsgekomen (later bleek er een flinke file verderop in de stad geweest te zijn) en toen duurde het ook nog vrij lang voor er een (dure) taxi kwam. Vervolgens reed die door de eerdergenoemde file ook niet zo snel en zo kwamen we 5 minuten voor inchecktijd op het "Aeropuerto". Toen we aan de beurt waren kwam er nog een schrik. "U moet op het 'Puente Aero' zijn" en dat was wel weer een stukje rijden! De taxirit kostte bijna net zo veel als de rit vanaf Tom's huis...

Gelukkig was er nog voldoende tijd over (het vliegtuig had een half uur vertraging) en zo aten we nog wat donuts, dronken we een kop koffie, en lieten voor het goede doel onze bloeddruk meten... Toen een busje ons naar het vliegtuig had gereden volgde een kleine verrassing: Weer een Fokker 50! Hè? Het is dezelfde! PH-AVJ, inderdaad... Deze keer zaten we helemaal achterin op rij 15, dichtbij de stewardess waar we nog mee hebben gekletst na afloop.

We maakten een tussenlanding in Cali en zo kregen we twee keer een broodje kaas+worst en gebakje zodat we geen pap meer konden zeggen (na die donuts!). We kwamen na een turbulente vlucht aan op het vliegveld van Pasto, aan de rand van een ravijn "in the middle of nowhere" met uitzicht op een vulkaan en nog 35 taxikilometers van Pasto (bussen rijden er nauwelijks). Na wat rondzoeken vonden we een vrij goed hotel, Rio Mayo, waar we [...] 3 banken langs moesten om een traveller's cheque te wisselen en na een zalig yoghurtontbijtje weer eens in de bus stapten naar Ipiales. De sfeer was al heel Ecuadoriaans; vrouwen en mannen met poncho's, een kapelaan oude stijl met vilten hoed op, gewoon fantastisch. Alleen jammer dat die bus zo langzaam reed...

Snoeikunst op de begraafplaats van Tulcán (Ecuador)

Na nog een taxiritje kwamen de grensformaliteiten (weinig), geld wisselen bij zwarthandelaren (een keer slecht (weinig, gelukkig) en één keer goed) en toen waren we in Ecuador. Een bus bracht ons hier in Tulcán voor 1000 sucres en het bleek dat je daar gewoon 3 nullen voor af kunt trekken om guldens te krijgen. 1 gulden dus. En nu zitten we in een hotel voor 7 gulden (voor 2 personen per nacht), veruit het goedkoopste tot nu toe en tegelijkertijd één van de besten. We hebben de enige toeristenattractie van Tulcán al gezien, een begraafplaats waar alle bomen en planten tot merkwaardige wezens zijn gesnoeid. Heel apart. Voorlopig vinden we het hier, op een paar kilometer van de evenaar, vooral erg koud - we zitten dan ook op 3000 meter hoog... Morgen gaan we leuke dingen doen in de omgeving, maar nu zijn we vooral knus bezig [...].

De begraafplaats van Tulcán