22 juli: Naar het einde van de wereld!

In Santiago hebben we ansichtkaarten gekocht maar ze verkopen er nooit postzegels bij. Toevallig is er tegenover ons appartement een postkantoor, alleen op werkdagen geopend van 9 tot 10:30. Ik ga vanmorgen dus eerst naar het postkantoor en dan naar de bakker voor vers brood. Bij het postkantoor  wordt ik verrast! "Postzegels? Nee, ik heb alleen een hulppostkantoor. Voor postzegels moet u naar het postkantoor in Ponteceso. Weet u waar dat is?" Ja, dat weet ik, kilometers hier vandaan. Gelukkig hebben ze bij de bakker nog steeds heerlijk brood...

Het is vandaag weer lekker helder weer, en dan kunnen we vanaf ons balkon de zee zien!

Na het ontbijt gaan we weer met de auto op pad. We hoeven nog geen 60 kilometer te rijden, maar net als gisteren doen we er weer een uur over doordat hier geen snelwegen zijn. We komen uit bij het meest westelijke puntje van het Romeinse Rijk, het einde van de wereld, dus Finis Terræ, tegenwoordig bekend als Finisterre of in het Galicisch Fisterra. Er is daar een vuurtoren boven aan een hoge rots, een beetje zoals Gibraltar of eigenlijk meer als Cabo Formentor op Mallorca. Een schitterende plek waar je echt op de rand van de wereld lijkt te balanceren.

Je ziet hier 270 graden om je heen alleen maar de Atlantische Oceaan. Als je vanaf hier naar het westen reist, kom je uit in Noord-Amerika zonder dat er iets tussen ligt.

Na heel veel foto's en videomomenten kopen we nog een paar ansichtkaarten mét postzegels en dan rijden we naar het dorpje Fisterra onder aan de rots. Er is een leuk strandje en een vissershaven. We twijfelen even of we met een bootexcursie mee zullen varen ("glass bottom boat" met een doorzichtige bodem) maar toevallig hoort een voorbijganger ons Nederlands praten en raadt het ons dringend af. Volgens haar is er niets te zien onderweg. Ze raadt ons aan om de visafslag te bezoeken, net voor ons. Die gaat pas om 16:00 uur open en het is nu siësta, dus tijd voor het diner. We schuiven aan bij een van de vele visrestaurants aan de haven, verser kan het niet. En de prijzen zijn hier heel anders dan in Marbella, waar je snel weer door loopt.

Als voorafje bestelt Nando vissoep, en krijgt daarmee een pan naast zijn bord met voldoende soep voor het halve gezin.

Ole en Marjon bestellen navajas, oftewel scheermesschelpen. Fraai om te zien en ook lekker.

Ik bestel Pimientos de Padrón en ik was even vergeten wat ik gisteren gelezen had: Los pimientos de Padrón/Unos pican y otros non (Sommige prikken en andere niet). Het zijn gefrituurde groene pepertjes met veel zeezout. Zoals het rijmpje al aangeeft, zit er vaak een heet pepertje tussen. Maar ik heb geluk.

Als hoofdgerecht hebben Ole en Nando gekozen voor pulpo, oftewel octopus, het nationale gerecht van Galicia. Stukjes vlees met zuignappen zien er natuurlijk bizar uit op je bord...

Als je de zuignappen verwijdert blijkt het echt bijzonder lekker!

Marjon gaat ook voor tentakels en bestelt chipirones en su tinta, kleine inktvisjes in hun eigen inkt. Nog leuker om te zien en ook heel lekker.

Ik heb gewoon gegrilde vis besteld en krijg twee soorten met een paar plakjes aardappel erbij.

Na afloop krijgen we nog heerlijke tiramisu. Totale prijs: € 10 p.p.

De visafslag gaat vandaag een uurtje later open dus kunnen we nog even naar het nabij gelegen strand. Het is nogal bewolkt maar best lekker en dus gaan de kinderen te water. Het water is helder maar helaas zijn er aan dit strand geen vissen. Gelukkig hadden we ook de bal mee.

In de visafslag (met een klein museum) gaan de vissen nog echt bij opbod. Uiteraard gaat het te snel om te volgen en het is vooral bizar dat we helemaal niet zien wie er eigenlijk biedt op de vis. Het gaat blijkbaar allemaal met subtiele gebaren en veel betekenende blikken. Er liggen ook leuke vissen tussen, zoals prachtige roggen en de griezelige zeeduivels.

Na een kwartiertje zijn we wel uitgekeken en gaan we weer terug naar Neaño. Maar eerst stoppen we nog even bij een mirador (uitkijkpunt) met schitterend uitzicht op de baai, vuurtoren, visafslag en strand.

In het appartement is het weer tijd voor inpakken en opruimen, want morgen vertrekken we met het vliegtuig naar Sevilla. Dus een goede gelegenheid om die flinke boomstam ijs op te maken!