18 juli: Van Asturias via Castilla y León naar Galicia

Een drukke dag vandaag. Omdat we zo'n mooi zwembad hebben, nemen Ole en Nando nog eens een duik. Marjon blijft nog even op de kamer terwijl ik er op uit trek, naar twee bijzondere gebouwtjes in een buitenwijk van Oviedo. Ze zijn gebouwd in de 9e eeuw en omdat de Romaanse architectuur toen nog niet was uitgevonden, noemt men ze preromaans. De Santa Maria del Naranco is in 848 gebouwd als paleis en later omgebouwd tot kerk.

In de 20e eeuw zijn de kerkelijke bijgebouwen weer keurig verwijderd. Mij doet het gebouw erg denken aan de Aula Palatina in Trier, een Romeins gebouw uit de 4e eeuw, dat ook zo hoog en smal is. Misschien is Romeins daarom een beter etiket dan preromaans. Maar ja, ik ben geen kunsthistoricus. En ik zie dat ik alleen foto's op de videocamera heb, nu niet bij de hand...

Zo'n 100 meter verderop staat nog een preromaans kerkje, de San Miguel de Lillo. Eigenlijk heel klein maar ook weer hoog. De beide kerkjes liggen in een prachtige omgeving met uitzicht over Oviedo.

Net als we Ole en Nando uit het zwembad willen vissen, worden ze al gevraagd te vertrekken omdat er een hele groep rolstoelers te water zal gaan. Het blijft een ziekenhuissfeer! We proppen de auto weer vol en zoeken deze keer een tolweg op, de AP-66 richting León. Dit moet wel de mooiste tolweg van Spanje zijn. Hij ligt heel hoog, tot meer dan 1000 meter en we hebben onderweg fantastisch uitzicht op besneeuwde bergen. De weg is ook voorzien van kilometers lange tunnels en het is dan ook niet vreemd dat de tol flink prijzig is. Ook van León naar het westen nemen we een tolweg. In het uiterste westen van Castilla y León pauzeren we in het dorpje Villafranca del Bierzo. Het is hier rond de 30 graden.

We betreden nu de laatste 200 kilometer van de Camiño de Santiago, de pelgrimstocht der pelgrimstochten. En inderdaad, de een na de ander loopt voorbij, met rugzak en stok, soms compleet met de Jakobsschelp.

In het dorpje staat een Romaans kerkje uit de 12e eeuw met een portiek die al is geïnspireerd door de kathedraal van Santiago. Ernaast is een officiële herberg voor pelgrims.

Deze lijkt geheel gevuld met scholieren. Zijn de pelgrims zo jong?

Nog drie kwartier rijden voor onze laatste etappe van vandaag. Om de paar honderd meter kruist de weg de officiële pelgrimsroute, keurig aangegeven met een verkeersbord voorzien van zebrapad met een staf erbij! We zijn inmiddels in Galicia en het landschap is zeer bergachtig. Sommige bergpassen liggen hoger dan 1200 meter. Gezien de hitte hebben we veel bewondering voor al die wandelaars en fietsers die hierlangs naar Santiago trekken. 

De reis naar het Casa de Diaz verloopt verder voorspoedig. Het is een groot landhuis in historische stijl, opgebouwd uit leisteen.

We hebben twee kamers, eentje op de eerste en een op de tweede verdieping. We zijn behoorlijk moe van al het reizen. Ole neemt een duik in het grote zwembad terwijl wij lekker onderuit zakken op ligstoelen. Nando beperkt zich tot de tv. Ook bij het zwembad komen er heel jonge pelgrims te voorschijn!

's Avonds reizen we naar het stadje in de buurt, Samos. Het heeft een enorm klooster en verder is het er heel rustig. 

In een café aan het water kunnen we wat hapjes bestellen en de barman heeft er zin in. Zodra hij ziet dat de tortilla op is, vraagt hij of we nog meer willen. Uiteindelijk weten we 12 kroketjes, 2 tortilla's, een bord friet en 8 flinke stukken brood weg te werken. Hij doet goede zaken...

De eetzaal grenst direct aan het water en we geven de laatste stukjes brood aan een stel ganzen en de dikke forellen die hier zwemmen.

We maken nog een wandelingetje door het dorp waar alles al voor 9 uur gesloten is (anders dan in Andalusië) en reizen terug naar het Casa de Diaz, waar we nu heerlijk in de tuin naar de krekels luisteren.