16 juli: Avontuur...

Het is natuurlijk leuk als je af en toe iets anders doet in je vakantie en ook je grenzen verlegt, maar vandaag was weer een stapje verder! 

Eigenlijk hadden we niets gepland voor deze dag. We eten het ontbijt en we zijn bezig met onze telefoons. Als je kinderen niet dol zijn op wandelen, ben je snel klaar in de bergen. Dacht ik. Tja, je kunt er ook van die avontuurlijke dingen doen als kajakken, raften, canyoning, bergbeklimmen, enz. maar dat is toch meer iets voor jongeren? Omdat we leuke ervaringen hebben met canopy tours, houden we dat toch maar even in gedachten. In het dorpje Potes (waar we gisteren hebben gegeten) zijn die reisbureautjes dus daar gaan we weer, 19 kilometer slingeren door de bergen.

In Potes blijkt dat de canopy tour 50 euro pp moet kosten... Zoveel was het zelfs in Costa Rica niet. Bij Europicos vertellen ze ons wat er nog meer mogelijk is. Paard rijden (mmm beetje saai inmiddels), een 4x4 tocht, of canyoning. ¡Para toda la familia! zegt de man, voor het hele gezin. OK, met zo'n wetsuit klauteren, echt waar? Ole en Nando zijn enthousiast, dus vooruit dan maar! We hebben onze zwemspullen niet mee, dus weer 19 km slingeren, spullen pakken, 19 km slingeren, wachten, nog even wachten, en dan kunnen we bij onze gids in de auto stappen. 

Bij een sportzaak kunnen we (nogal versleten) wetsuits (en wet socks?!) aantrekken. Dat valt niet mee!!!  Minstens een half uur later staan we weer buiten en stappen zo een beetje onwennig weer bij de gids in de auto. Ergens langs de weg stoppen we bij een riviertje. En dan maar klimmen. Nou ja, een rotsachtig pad naar boven lopen, maar met een strak wetsuit aan is dat een enorme opgave! In de warmte... We lopen een minuut of 10 en dan begint de afdaling. Hier doen we nog een bovenstuk van het wetsuit aan, klimtuig om (klimtuig? Wat is canyoning eigenlijk???) en onze helm op. We kunnen er gelijk te water.

Hier ben ik erg blij met onze onderwatercamera want die kan gewoon mee! Eerst lijkt dat canyoning (beste vertaling: kloof afdalen) vooral een kwestie van behendig klauteren en waden te zijn. En een stukje naar beneden glijden over gladde stenen is natuurlijk ook erg leuk. Maar we hebben inderdaad niet voor niets een klimtuig om. Na een tijdje moeten we een meter of vier met een touw abseilen langs een waterval. Ik krijg als eerste gelijk de volle laag van de waterval in mijn pak. Het gaat best goed maar ik houd mijn hart vast voor wat er nog gaat komen...

Diverse rotsen en glijpartijen later kijken we ineens bij een heel hoge waterval naar beneden. Het zal toch niet...?? Ja, inderdaad, 22 meter hoog is deze waterval en we gaan weer abseilen! Ik mag weer als eerste en het gaat eigenlijk best goed. We mogen wel blij zijn dat we in ieder geval eerder in een klimhal hebben geoefend (de kinderen één keer). Nando is tweede. In de klimhal vond hij het eng, maar nu is hij bijna net zo snel als ik. Dan komt Ole en hier gaat Marjon.

De stenen glijbanen worden trouwens ook steeds langer en ik kom een paar keer flink proestend boven water na de duiken die dat oplevert. Bijna aan het eind mogen we nog een keer abseilen. Denk ik. Ik houd het touw vast en zet mijn voeten tegen de wand. Nee, zegt de gids. Touw loslaten. OK? Ja, en je knieën tegen de wand. OK?? Ik glij naar beneden, zonder steun, behalve aan het touw aan mijn klimtuig. De gids laat het touw verder vieren, ik val een halve meter?! En ik zie dat de rots zo overhelt dat je helemaal niet kúnt abseilen! De gids laat me gewoon een paar meter vieren aan mijn tuig zodat ik met een zachte plons in het water belandt.

Aan het eind is er nog een extra lange stenen glijbaan (waar we ons met een touw langs laten vieren) en dan is het tijd voor de groepsfoto:

Wauw, zegt de gids, jullie lachen allemaal! Een paar meter verder staat de auto weer. Door de kloof afdalen heeft minstens een uur geduurd wat we in 10 minuten hebben geklommen! Met onze natte pakken en natte schoenen rijden we weer naar Potes. Daar mag alles weer uit en dat gaat een stuk sneller dan het aankleden.

In het gezellige dorpje kopen we een paar empanadas die we op een gezellig bankje opeten.

Nando vindt een paar leuke kinderen.

Onderweg naar de auto passeren we een stel oude mannetjes op een bankje. Dat gebeurt in Spanje heel vaak, maar een van deze mannen speelt het instrument van Noord-Spanje: de doedelzak! Hij kan het erg goed maar een fooi zoals een straatmuzikant, dat wil hij niet.

Na nog een ritje van Potes naar Espinama zit het er weer op voor vandaag. De kinderen hebben een tv en een laptop, en wij zitten in de gezellige huiskamer met een wijntje.