De laatste kans om vissen te filmen vandaag, dus Marjon en Nando gaan na het ontbijt samen nog een keer te water. Geen foto's deze keer, en de filmpjes zijn te lang om onbewerkt te plaatsen. In ieder geval is er nog een andere soort vis waargenomen, met camouflage!
Exact op het uiterste tijdstip (12:00 uur) leveren we de sleutel van onze bungalow in. De auto is weer volgepropt en we beginnen aan de twee uur durende reis naar de Picos de Europa. De tocht verloopt onverwacht soepel - wel veel bochten maar vrijwel geen haarspelden of gevaarlijke situaties. Het is ook in de bergen prachtig, warm weer. Nabij Liébana vinden we een zeldzame benzinepomp dus voor de zekerheid gooien we de auto weer vol. Er kan maar 25 liter bij dus het was nog niet zo nodig.
Het landschap is uitgesproken romantisch, met veel groen, natuurstenen huisjes en ruige bergtoppen met hier en daar een klein beetje sneeuw. Ons hotelletje (hostal) ligt midden in het dorpje Espinama, boven de Spar.
We hebben zowaar twee kamers, en omdat het allemaal verschillende kamers zijn is er flink wat overleg nodig welke kamer voor de kinderen is en welke voor ons. Nando en Ole winnen (uiteraard!). Hostal Nevandi (genoemd naar het beekje dat er pal langs loopt) is erg mooi, schoon en keurig. Ik heb nog nooit eerder een hotel gezien met gehaakte kamernummers!
Als we eens lekker zijn uitgepakt en wat hebben gedronken, gaan we aan tafel voor een authentieke maaltijd. Gebakken eieren en friet met picadillo en borono. Ja, wij moeten het ook opzoeken. Picadillo is een term die in Spanje bijna niet gebruikt wordt (meestal is het een Zuidamerikaans gerecht) en dat blijkt een soort puree te zijn van chorizo. En de borono... Het is diep zwart en lijkt een beetje te smaken naar loempiadeeg.
Na flink wat speurwerk is de conclusie dat borono echt een streekgerecht is in de Picos de Europa, dat het heel bewerkelijk is, dat het eigenlijk gemaakt hoort te worden bij de jaarlijkse slacht van het varken, en dat de beste vertaling 'bloedtaart' is. Vandaar die zwarte kleur. Best lekker. Na afloop schandalig lekkere Magnums (tiramisu?? en appeltaart???) terwijl ik maar een kopje koffie bestel...
De kinderen gaan weer naar hun prachtige kamer terwijl Marjon en ik eens gaan wandelen. Net om de hoek begint een stuk van de officiële wandeltocht 'Ruta de la Reconquista' naar Covadonga. De wandeling begint met een klim.
En we klimmen nog verder. En verder. En nog verder. Het klimmen houdt niet op. We passeren prachtige uitzichten op de ruige pieken en vooral veel bomen. Opvallend veel hazelaars en eiken. Ondanks het enorm steile landschap is het toch vrijwel allemaal in cultuur gebracht. We passeren een wildrooster, er staat hier en daar een afrastering met prikkeldraad, het gras is gemaaid, echt ongelooflijk. Ook weer heel keurig, net als ons hostal.
Na deze foto op het hoogste punt van onze wandeling keren we maar eens om voor de afdaling. Na ruim een uur of zo zijn we weer terug en gooien de kinderen maar in het zwembadje... Het is klein maar wel leuk. Geen foto.
Rond half acht wordt het fris buiten. Binnen gekomen wordt het tijd om mijn vader te bellen. Het is 14 juli, quatorze de juillet, de Franse feestdag en dus is mijn vader jarig, die inderdaad Frans heet. Hij heeft op Texel ook buiten kunnen zitten want ook in Nederland blijft het maar mooi weer, net als hier. Het was zelfs zo lekker buiten met de visite dat er extra bier gekocht moest worden. Gelukkig is op deze zondagavond Albert Heijn tot 20:00 uur open...
Als we eens lekker zijn uitgepakt en wat hebben gedronken, gaan we aan tafel voor een authentieke maaltijd. Gebakken eieren en friet met picadillo en borono. Ja, wij moeten het ook opzoeken. Picadillo is een term die in Spanje bijna niet gebruikt wordt (meestal is het een Zuidamerikaans gerecht) en dat blijkt een soort puree te zijn van chorizo. En de borono... Het is diep zwart en lijkt een beetje te smaken naar loempiadeeg.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten