19 juli: Het Galicische platteland

Na een lekker ontbijt en een heerlijke douche gaan Marjon, Ole en ik op pad om de omgeving te verkennen. We hebben een afstandsbediening gekregen om het hek van het terrein open te laten schuiven, dat is wel stoer. 

De eerste bestemming is een archeologische vindplaats waar de resten van een Keltiberisch fort te zien moeten zijn. Dat is dus Keltisch, uit de IJzertijd en al verlaten in de tijd van de Romeinen. Het is nog geen vijf kilometer verderop. De wegen slingeren wel enorm dus we doen er evengoed een kwartier over. De laatste paar honderd meter zijn onverhard en rotsachtig dus we parkeren bij een boerderij.

Dit is echt het platteland, waar we tijdens de wandeling een boer met zijn hond en een kudde  koeien passeren. De boer wijst ons waar de opgraving moet liggen. We kunnen het bos in of de weg volgen en van boven weer afdalen. De bosweg is overwoekerd dus we vervolgen de weg.

Iets verderop zien we vlinders op distelbloemen, Marjon fotografeert ze met haar nieuwe Fujicamera, met het telelensje maximaal ingezoomd (waardoor de lens helemaal naar buiten komt). Na een paar foto's gaat het mis! De camera valt en komt met het telelensje op de grond. Er zit een kras op de lens, maar erger nog: de hele lens is krom en wil niet meer ingevouwen. Met wat trekken en duwen gaat hij weer naar binnen, maar er zit geen beweging meer in. De camera weigert om nog foto's te maken zolang de lens is ingeklapt.

Ik loop met Ole nog naar boven om wat foto's van het mooie uitzicht te maken.

Van opgravingen is niets te zien. Terug maar, naar het overwoekerde bospad. Helaas zijn het braamstruiken dus ik geef het al snel op.

15 km verder ligt een Romaans kerkje in een mooie omgeving met watervallen. Ik programmeer de coördinaten van het kerkje in TomTom en we gaan op pad. Het is een heel stille bergweg met veel bochten. Onderweg passeren we een bord in de richting van het dorpje Chaos! Foto... (Met de iPhone).

Ook nu zit het niet mee: op de juiste plek in het juiste dorpje is geen Romaans kerkje te vinden. Wel het riviertje met de mooie watervallen dus heb ik toch nog wat te filmen. Het zit allemaal niet mee vandaag, dus we gaan maar weer terug. Toch een beetje geluk: in Samos is de supermarkt nog net drie minuten geopend tot de siësta, zodat ik nog wat drinken kan kopen. In Samos staan een paar beelden van pelgrims en ik stop even voor een foto vanuit de auto..,

En dan is het weer tijd voor het zwembad! 

's Avonds gaan we eten in het nabij gelegen stadje Sarria, wat aanzienlijk groter zou moeten zijn dan Samos. Dat blijkt te kloppen, maar ook blijkt het lelijk en vol verkeerslawaai. Uiteindelijk kopen we maar wat dingen in een supermarkt, die we in een parkje opeten. Als we weer in de auto langs een andere route terug rijden, zien we ineens een hele rij terrasjes langs een riviertje. We bestellen er maar een kopje koffie. Dan blijkt dat de serveerster iedere bestelling serveert met een bakje chips en voor iedereen een lekkere tapa. Kortom, even later nemen we nog een rondje. Kortom. Sarria was toch heel gezellig!

Op het kaartje zien we onze accommodatie als blauwe stip, met links Sarria en rechts Samos.