Het is pas 12:00 en toch is de dag al de moeite waard. We kregen een lift met een rammelende pick-up truck tot de zijweg naar Tiraya, die het afgelopen jaar was geasfalteerd. Na een tijdje wachten kwam er een snelle Chevrolet met airconditioning die ons wel wilde meenemen. Met 140 scheurden we over het gladde asfalt, tot opeens Ieieieieieie!!!!! De weg was verzakt. Enfin, zonder veel moeite kwamen we in Tiraya maar dat was alweer voorbij de FLAMINGO's die we met 140 voorbij waren gescheurd. Een stukje terug was een eilandje met pelikanen, maar die hadden we al vaker gezien. Een witte reiger hier en daar was ook al aardig. Enfin, lopen dan maar weer.
Marjon was nog niet helemaal opgeknapt en voelde zich bepaald niet lekker in de felle zon, ondanks de petten die we hadden gekocht. Ineens vloog er 1 flamingo over. Tja. Gelukkig kregen we opnieuw een lift met een heerlijk koele auto, tot we ze eindelijk bij elkaar zagen zitten: zeker 20 flamingo's, een witte reiger en een kraanvogel. De chauffeur begreep er maar weinig van, zoals alle mensen die alleen maar van en naar het strand rijden, maar we stapten weer uit en liepen er op af. Dikke klei koekte al snel onder onze witte schoenen... De flamingo's begonnen weg te lopen - snel, snel, dia's - klik, klik.
Al met al ging het toch best wel eenvoudig en we hadden vast nog wel uren bij de vogels kunnen blijven als het niet zo warm was geweest.
Al snel kregen we weer een lift, deze keer met een gezinnetje in een Jeep. Slokje drinken? Marjon nam nietsvermoedend een flinke slok. Whisky!... De chauffeur dronk rustig verder...
 |
| Adícora |
In Adícora kochten we wat aardewerk (o.a. voor onze buurvrouw die de planten water geeft), en nu rusten we weer even uit in ons eigen kamertje.
 |
| Ons eigen kamertje in Adícora |
Gisteren leek het woestijnlandschap kaal en doods, maar vandaag bleken er toch heel wat dieren te leven, behalve veel soorten volgens ook vlinders en hagedissen.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten