Maandag en dinsdag - Coro en Tucacas met snorkelen

Gisteren gebeurde er niet veel bijzonders. We namen afscheid van de sympathieke beheerders van Hotel Montecana en reden samen met de 2 andere gasten (een Duitse die met een Ier in België woonde) in hun huurauto mee. Via Coro (mooi koloniaal stadje) en het zandwoestijnlandschap ten noorden daarvan naar Tucacas.

In een leeg postkantoor in Coro konden we eindelijk onze kaarten posten die we in Valencia hadden gekocht, maar zelfs het hoofdkantoor van CANTV kon ons niet aan een telefoonkaart helpen.


Museum voor Schone Kunsten, Coro

Het reizen met Birgit & Gary (die bij het Europees Parlement werkte) was best gezellig. Birgit kletste veel en onderweg stopten we af en toe om nog wat te drinken. Ze zetten ons af bij hotel Las Palmas in Tucacas, en na nog een cola en het uitwisselen van adressen namen we afscheid.

In Tucacas informeerden we bij Submatur naar een duik/snorkel-excursie. "Spreekt u Nederlands?" Bleek een Belg te zijn.

Het lukte ons nu wel een telefoonkaart te kopen, maar ondanks het feit dat de Belg ons verzekerde dat je met de telefoons op straat ook naar het buitenland kon bellen kwamen we er nergens door. De extreme hitte was ook niet motiverend. Zelfs als je niets deed liep het water over je gezicht.

Terug bij Hotel Las Palmas maakten we kennis met Carlos, de eigenaar die ook in de Travel Survival Kit wordt genoemd. Hij gaf ons wat korte informatie over het nationaal park Morocoy en vertelde dat hij voor de volgende dag wel een boot kon regelen. Hij zou nog wat andere mensen vinden, zodat het goedkoper werd. Het hotel zat inderdaad vol, ook met Nederlanders.

Al snel vond hij 2 Spanjaarden, zo bleek vanochtend. Marjon wisselde nog een traveller's cheque bij Carlos terwijl ik weer tevergeefs probeerde te bellen. Voor een cheque van $ 20 geef ik je 170 Bs, per dollar, voor een cheque van $ 100 190 Bs! Dan moet ik er nog even over nadenken, zei Marjon. Even later kwam Carlos weer terug. Nu wilde hij wel voor 190 wisselen. Dus Marjon wisselde, en betaalde de excursie tegelijk. Wilde hij ineens toch voor 170 rekenen. Hopeloos. Oh ja, oh ja en zo ging het toch goed.

Ik kwam onverrichterzake terug en ging de snorkeluitrusting huren. Dat is 300 Bs, zei Carlos terwijl hij 2 sets neerlegde. Ik betaalde 200. "Nee, nee, per stuk". Tjongejonge. Enfin, de eigenaar van de boot nam ons al snel mee (hij op de fiets, wij lopend!), via de markt waar zowel wij als de Spanjaarden bananen kochten. De boottocht voer langs een kolonie fregatvogels in de mangrovebomen, wel leuk.


Nest met fregatvogels in een mangroveboom

 We bereikten Cayo Sombrero redelijk snel en zo bleek het geen verlaten eilandje te zijn, maar een flink bemenst eiland, compleet met een kiosk, toiletten en ijsboeren. Snorkelen bleek even wennen te zijn.

Onze eerste duik leverde nog geen 10 vissen op (afgezien van de duizenden guppies) maar bij  mijn tweede duik in de buurt van een koraalrif keek ik mijn ogen uit. Echt zoals je dat op tv ziet, met blauwe vissen, zilveren vissen, gestreepte vissen, vissen met een nep-oog zoals een vlinder - heel mooi.

We brachten onze bagage onder bij een echtpaar uit Carácas en zo maakten we weer samen een duik. Dit was de beste, waarbij we op een gegeven moment ook een roofvis zagen, half verscholen onder een koraalrots (bij de laatste duik konden we er nog één iets beter bewonderen).

Er waren trouwens ook vissen die net als platvissen de kleur van de omgeving aannamen. En natuurlijk zag ik ook een krabbetje. Koraal is trouwens sowieso mooi. Het heeft wel iets van hersenweefsel.

Bijzondere planten waren er trouwens niet echt, op 1 zeeanemoon na maar dat is eigenlijk ook geen plan, maar een dier.

Het echtpaar uit Carácas bleek hun 23e huwelijksdag te vieren (compleet met Moët & Chandon) en bood ons een (heerlijk) ijsje aan. Ze spraken prima Engels, met name de vrouw, die zo voor Amerikaanse door had kunnen gaan. Ze hadden dan ook veel gereisd en waren bijv. in Amsterdam geweest. Ze vertelden dat het in Venezuela tegenwoordig noodzakelijk was allebei een baan te hebben maar dat lijkt mij in hun geval meer met de uitgaven te maken te hebben...

Zij gingen zwemmen, waarbij wij op hun spullen letten, en vervolgens namen wij onze laatste duik alvorens na een cola en een tijd wachten weer met de boot terug te vertrekken.

De haven met een pelikaan

Deze keer waren er een paar leuke pelikanen in de haven. Pelikanen zijn bijzondere vissers. Ze vliegen heel rustig boven het water, soms meters hoog, en dan duiken ze plotseling verticaal het water in:

Carlos wachtte ons al op met de bagage. Willen jullie nog douchen? Uiteraard. Nou ja, douchen, een straaltje, en maar 1 handdoek. Enfin, vast goed bedoeld.

Nog een biertje, en de bus naar Valencia kwam al snel. Vreemd genoeg moesten we al in de buurt van Valencia nog eens allemaal uitstappen, onverwacht, en een andere bus nemen. Plotseling duurde de busrit naar het centrum maar een kwartiertje en zo kwamen we weer in Hotel Continental, met nog steeds een wat dubieuze jongedame in de deuropening... In hetzelfde pand bevond zich een salsoteca, en daar dronken we nog een biertje.

Inmiddels heeft de receptionist al een taxi voor ons geregeld morgenvroeg en dus kunnen we met een gerust hart gaan slapen.