Omdat ik geen idee had van het fietsen hier met dat berglandschap koos ik voor de dichtstbijzijnde bezienswaardigheid hier, de Erbeskopf. Ongeveer 10 kilometer, met eBikes, dat zou een makkie moeten zijn. Maar al gelijk vanaf de hoofdweg adviseerde Google Maps om een onverhard bospad hier achter op te gaan. We waren wel blij om zo geen auto’s tegen te komen, alleen zouden we hier in Nederland op wandelen en niet fietsen. Wel was het een vrolijk bos voor kinderen.
Op een gegeven moment werd het pad ook nog smal langs een riviertje en hobbelig. Dat was inderdaad een MTB-pad... Vanwege boomwortels en de helling langs het riviertje besloot ik wat te lopen tot we weer bij een beetje normaler pad aankwamen. Gelukkig hebben we daarna geen MTB-pad gehad, maar het zwaarste moest nog komen... Want de ‘kopf ’ van de naam Erbeskopf betekent natuurlijk dat je omhoog moet, en dat was dus ook zo. Er waren kilometers met alleen maar stijging achter elkaar. Wel leuk dat er onderweg plotseling drie wilde zwijnebiggetjes en een grote mama overstaken! Helaas geen beelden van.
Alles went, ook bergop fietsen en uiteindelijk kwamen we er natuurlijk wel. Na 379 meter stijging kwamen we ruim boven de 800 meter boven zeeniveau bij een uitkijktoren op de Erbeskopf.
Er hingen afzetlinten langs de toren en een bordje ‘Betreden voor eigen risico’ maar hoewel de toren een beetje kraakte was er niets mis mee. Alleen Nando vertrouwde het niet en bleef beneden. We hadden een mooi uitzicht naar zowel het zuiden als het noorden.
Aan de noordkant stond nóg een toren, die ik meteen herkende van foto’s die ik van tevoren had gezien, het ‘windinstrument’.
De toegangen waren echter afgesloten, later bleek dat dit was vanwege wespennesten. Voor het uitzicht maakte het niet uit. Er reden veel mountainbikes rond en na een tijdje zagen we dat dit kwam doordat er vanaf beneden een kabelbaantje was waaraan de fietsers zich naar boven konden laten slepen, dat was handig! Er was ook een Sommerrodelbahn die op dezelfde manier werkte: omhoog slepen en dan naar beneden glijden langs een rail.
Na een banaan en een Eat Natural-reep waren we weer een beetje opgeknapt en meer was er niet te beleven (behalve als je nog energie had om te wandelen). Dus reden we weer terug door het bos naar ons huisje. In plaats van een uur reden we er nu een half uurtje over! De route volgde bovendien iets langer een asfaltweg, zodat we op een gegeven moment meer dan 40 kilometer per uur reden. Alleen de laatste paar honderd meter naar ons huisje hadden we nu nog even de ‘high’ trapondersteuning nodig...
Thuis was het tijd voor thee, koffie en koekjes maar de winkel was alweer dicht en vanmorgen waren de broodjes op, dus vooral Nando kreeg al snel weer trek. Aangezien we ook geen toiletpapier en geen vuilniszakken meer hadden, reden we (met de auto) opnieuw naar de Aldi in Birkenfeld voor boodschappen. Omdat de restaurants nog gesloten waren, maakten we een wandeling door het stadje, dat er vrij authentiek Duits uitzag.
Bij een kerkje verbaasde ik me over een kudde bronzen schapen met een bronzen duivel erbij!
Ook de winkelstraat had mooie vakwerkhuizen maar er was helemaal niemand op straat. Nu zijn veel winkels op zaterdagmiddag gesloten in Duitsland, naar veel winkels hadden ook een briefje dat verwees naar ‘de omstandigheden’.
Vroeger dan verwacht was toch de pizzeria open gegaan, met echt Italiaans personeel, dus daar zaten we al snel op het terras. Helaas was het nogal bewolkt geraakt en van tijd tot tijd kwam er een koude windvlaag, maar het eten was prima!
Daarna reden we weer terug naar ons gezellige huisje.
Er hingen afzetlinten langs de toren en een bordje ‘Betreden voor eigen risico’ maar hoewel de toren een beetje kraakte was er niets mis mee. Alleen Nando vertrouwde het niet en bleef beneden. We hadden een mooi uitzicht naar zowel het zuiden als het noorden.
Aan de noordkant stond nóg een toren, die ik meteen herkende van foto’s die ik van tevoren had gezien, het ‘windinstrument’.
De toegangen waren echter afgesloten, later bleek dat dit was vanwege wespennesten. Voor het uitzicht maakte het niet uit. Er reden veel mountainbikes rond en na een tijdje zagen we dat dit kwam doordat er vanaf beneden een kabelbaantje was waaraan de fietsers zich naar boven konden laten slepen, dat was handig! Er was ook een Sommerrodelbahn die op dezelfde manier werkte: omhoog slepen en dan naar beneden glijden langs een rail.
Verder was er niet zoveel te zien, behalve een indrukwekkende radarkoepel van een militaire basis.
Na een banaan en een Eat Natural-reep waren we weer een beetje opgeknapt en meer was er niet te beleven (behalve als je nog energie had om te wandelen). Dus reden we weer terug door het bos naar ons huisje. In plaats van een uur reden we er nu een half uurtje over! De route volgde bovendien iets langer een asfaltweg, zodat we op een gegeven moment meer dan 40 kilometer per uur reden. Alleen de laatste paar honderd meter naar ons huisje hadden we nu nog even de ‘high’ trapondersteuning nodig...
Thuis was het tijd voor thee, koffie en koekjes maar de winkel was alweer dicht en vanmorgen waren de broodjes op, dus vooral Nando kreeg al snel weer trek. Aangezien we ook geen toiletpapier en geen vuilniszakken meer hadden, reden we (met de auto) opnieuw naar de Aldi in Birkenfeld voor boodschappen. Omdat de restaurants nog gesloten waren, maakten we een wandeling door het stadje, dat er vrij authentiek Duits uitzag.Bij een kerkje verbaasde ik me over een kudde bronzen schapen met een bronzen duivel erbij!Ook de winkelstraat had mooie vakwerkhuizen maar er was helemaal niemand op straat. Nu zijn veel winkels op zaterdagmiddag gesloten in Duitsland, naar veel winkels hadden ook een briefje dat verwees naar ‘de omstandigheden’.
Vroeger dan verwacht was toch de pizzeria open gegaan, met echt Italiaans personeel, dus daar zaten we al snel op het terras. Helaas was het nogal bewolkt geraakt en van tijd tot tijd kwam er een koude windvlaag, maar het eten was prima!Daarna reden we weer terug naar ons gezellige huisje.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten