Nando had gisteren zijn VWO-diplomauitreiking (dat zou hij in Schotland gemist hebben) en daarna hadden we de hele avond om in te pakken. Het leek wel alsof we gingen kamperen, zo vol zat de auto toen we vanmorgen rond tienen vertrokken! Het was eigenlijk best druk op de weg, veel caravans en ander vakantieverkeer. Na twee uurtjes 100 rijden (de maximumsnelheid voelt nog nieuw) stopten we bij Marjon’s ouders in Limburg. Die had ik sinds eind februari niet meer gezien! Marjon en Nando waren er even geweest toen Nando zijn kamer in Eindhoven ging bekijken. We bleven op 1,5 meter maar gelukkig waren er broodjes, knakworst, koffie en flinke stukken vlaai!
Het was bijna half twee toen we weer verder reden. Binnen 10 minuten waren we al in Duitsland en al snel reden we op de A61. Na veertig minuutjes ongeveer kwamen we in een file bij Paffendorf, hoe kan dat? De navigatie kreeg toch verkeersinformatie? Het bleek dat de internetverbinding uitviel zodra het scherm van de iPhone automatisch was vergrendeld, al 1 minuut na ons vertrek... En dit was niet zomaar een file. Het stond muurvast, 2,5 kilometer voor een afslag die we zouden kunnen nemen. Eens in de paar minuten konden we een klein stukje rijden.
In totaal duurde het bijna 1,5 uur voor we bij de afslag aankwamen. En niet alleen wij, want de hele A61 was weg! Van 2 rijstroken naar de vluchtstrook en dan de afrit op, waar een stoplicht was en waar op het vak voor linksaf een vrachtauto met pech stond... Wij reden rechtsaf en konden zo mooi even tanken in Paffendorf.
Verder reed het prima. Ik keek onderweg wel mijn ogen uit bij de enorme kraters die door de bruinkoolwinning waren ontstaan. Ik dacht dat dit alleen in
Oost-Duitsland voorkwam, maar hier dus ook. Onderweg had Nando telefonisch zijn sollicitatiegesprek voor werk in de thuiszorg! Het was vooral een uitleg wat hij moet gaan doen. Binnenkort krijg hij bericht van de planning.
En bij de Vulkaneifel stopten we even bij een Rastplatz om de benen te strekken.
Rastplatz Thelenberg was een leuk plekje, want er stonden allemaal grote rotsblokken. Vulkanisch gesteente inderdaad: basalt, schuimlava (goed vertaald? Schaumlava) en een Lavabombe klinkt ook goed. Nando was vorig jaar met school naar de Vulkaneifel geweest en kon mij vertellen dat zo’n bom helemaal niet door de lucht gevlogen hoeft te hebben. De vulkanen hier waren meer van het geleidelijke type.
Na dit wetenschappelijke uitje reden we door een schitterend landschap van bergdalen en Maaren (meertjes in vulkaankraters) langs de wijnranken van de Moezel verder probleemloos naar Oberhambach. Daar pakte ik voor het eerst een mondkapje om ons aan te melden bij de receptie. Al snel stond ik weer buiten en konden we iets verder de auto parkeren bij ons geheel gerenoveerde huisje nummer 116. Ik stapte uit en maakte deze foto.
Het was inmiddels half zeven, bijna twee uur later dan gepland. We hadden wel eten meegenomen en ook groente en aardappelen vanuit Limburg meegekregen maar Marjon wilde graag biefstuk erbij... Het winkeltje bij het Ferienpark was inmiddels dicht en ik was niet zo optimistisch over de openingstijden op het Duitse platteland. Maar we stapten weer in de auto en na tien minuten waren we bij de Aldi in Birkenfeld. Die was toch nog open, dus weer allebei een mondkapje op en zo kwamen we tegen achten met twee volle tassen weer aan bij huisje nr. 116. Een late maaltijd dus, maar wel compleet.
Verder hebben we een beetje (Nederlandse!) tv gekeken en een boekje gelezen. Rond kwart voor elf was mijn batterij leeg en ging ik naar bed.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten