Sightseeing vanuit het vliegtuig

Youssef was nog even op de bank gaan liggen op de patio. Maar natuurlijk had hij het ontbijt voor ons klaar. En hij had keurig iemand geregeld om ons om half 8 naar het vliegveld te brengen. Het was een vriendelijke man maar nu moesten we toch echt zelf onze koffers een paar honderd meter sjouwen. Voor het eerst deze vakantie! Hij had een gloednieuwe Ssanyong en die zat lekker. Het was natuurlijk ochtendspits, dat was ik even vergeten! Maar toch was het pas net acht uur geweest toen we weer aankwamen op het vliegveld waar Sadam ons vorige week dinsdag had opgehaald.

Onze vlucht zou pas om 10:20 vertrekken dus het leek alsof we alle tijd hadden. Het inchecken ging echter niet zo snel, veel langzamer dan we ooit gewend waren. Onze grondsteward leek ruzie te hebben met zijn computer of de printer. En Nando voelde zich nog niet zo goed. Hij liep snel naar het toilet, maar midden in de vertrekhal belandde toch het ontbijt al op de vloer... Binnen een paar seconden was er iemand die een hekje neerzette voor argeloze reizigers en een paar minuten later had een veegwagen de vloer weer schoon. Ondanks dit entertainment duurde het nog erg lang voor we eindelijk konden inchecken. Het had meer dan drie kwartier geduurd.

En toen volgde nog de bagagecontrole (redelijk snel) voordat we in de grote hal met paspoortcontrole terecht kwamen. Dit was ook een drama. Honderden mensen stonden in de rij voor minstens 15 balies. Ieder paspoort werd vakkundig gecontroleerd. Een zenuwachtige man drong naar voren omdat zijn vlucht over 10 minuten zou vertrekken. De mensen voor ons lieten hem er echter niet langs: ook zijn moesten bijna vertrekken. Het duurde daarna nog zeker een kwartier voordat de man (en zijn vrouw) eindelijk zijn paspoort mocht laten zien. In zijn geval werd daar nog eens extra de tijd voor genomen, maar daarna was de douanebeambte zo vriendelijk om met hem mee te lopen om te zorgen dat hij sneller door kon komen. Overigens was dit niet de enige voordringer en af en toe klonk er luid protest als het weer dreigde te gebeuren. Onze balie leek wel weer langzamer dan de andere. Met onze paspoorten was niets mis en zo waren we er plotseling doorheen. Achter ons stond bijna niemand meer... We hadden uiteindelijk nog maar een half uurtje over.

Dat bleek genoeg te zijn, want de vlucht had een half uurtje vertraging... Ik kocht nog even snel een paar flesjes water en Hawai, de nationale frisdrank (van Coca Cola, dat wel) met kokos en ananas. Marrakech heeft geen 'slurven' om in te stappen en dus mochten we lopend naar het vliegtuig. Dat is altijd leuk voor een foto.

Nadat we waren ingestapt vertelde de piloot dat de vertraging was ontstaan door tegenwind op de heenweg. Dit had als voordeel dat we meewind hadden op de terugweg en dus zouden we waarschijnlijk op de geplande tijd aankomen in Nederland.

Net voor de startbaan stonden we echter een hele tijd stil. Omdat ik aan het raam zat, had ik al snel door waarom: er ging een aerobaticsteam opstijgen! Vrijwel zeker was dit het team van de Marokkaanse luchtmacht, "Marche Verte", met hun ranke CAP-232-propellervliegtuigjes en wat grotere begeleidingsvliegtuigen.

Ik hoopte dat de CAPs in formatie zouden opstijgen, maar helaas gingen ze een voor een, zodat we nog langer moesten wachten. Nog voordat het laatste vliegtuigje was opgestegen, taxieden we dan toch echt de baan op en al snel daarna waren we aan de beurt.

Het werd een zeer toeristische vlucht. Ik heb dan ook heel veel gefilmd onderweg en kon daar mooie plaatjes uithalen (en dat zijn dan ook bijna alle foto's van vandaag).
Ik zag weer de groene akkers en natuurlijk ook het Atlasgebergte.

We vlogen in noordoostelijke richting, waarna we bij een flinke stad de kustlijn passeerden. Ik had geen idee welke plaats dat was, maar tot mijn grote verrassing zag ik thuis op mijn pc dat ik keurig had ingezoomd op de enorme Hassan-II-moskee die half over het water is gebouwd! Het was dus Casablanca.

Uiteindelijk vlogen we een aanzienlijk deel van de reis over water, maar na de Algarve in Portugal vlogen we op een gegeven moment toch over Spanje. Daarbij vlogen we ook over een deel van het gebied waar we in 2013 de zomervakantie hadden doorgebracht: de Picos de Europa en de Cantabrische kust. De rest van de vlucht zagen we bijna alleen maar water en wolken.

Boven Zuid-Holland was echter minder bewolking en zo zag ik plotseling heel duidelijk de hoge torens in het centrum van Den Haag.

Ik zat op de eerste rang en zag van alles langskomen: Katwijk, Noordwijk met Huis ter Duin, Zandvoort en de Hoogovens, Castricum met het zweefvliegveld. Ik herkende zelfs het station van Uitgeest duidelijk vanuit de lucht!

Dan de Jaguar-dealer bij de A9 (afrit Heemskerk) en al snel verscheen opnieuw het Noordzeekanaal. Er voer een flink schip met zo te zien een sleepboot.

We vlogen verder over recreatiegebied Spaarnwoude en met een mooi uitzicht op knooppunt Rottepolderplein vlogen we rond 14:18 uur onze gemeente Haarlemmermeer binnen.

Zo'n 45 seconden later zette de piloot het vliegtuig neer op de Polderbaan. En zo zag ik de spottersplaats ook eens van de andere kant!

Het blijft leuk om met een vliegtuig de wegen te kruisen waar ik zelf regelmatig overheen rijd: de Hoofdweg, de A5 en de A4. Op de achtergrond zie je dan al de kantoortorens van Hoofddorp, zoals hier bij de A4.

Na deze sightseeing-vlucht en ruim 7 kilometer taxiën kwam het toestel tot stilstand. Zoals gebruikelijk duurde het nog een tijdje voordat we konden uitstappen. En toen waren we bijna aan het eind van de D-pier, waarna je nog een lange weg moet gaan tot de paspoortcontrole. Hier ging het gelukkig een stuk sneller dan in Marrakech. We maakten er zelfs nog een spelletje van, wie als eerste door de controle kwam. Eerst stonden we bij 'EU Passports' maar bij 'All Passports' leek het ietsje sneller te gaan. Marjon koos daar dus voor. Na een tijdje volgden Ole en Nando. Ik stapte als laatste over naar die rij. Maar daar waren twee rijen. Op het allerlaatste moment sprong ik in de andere rij voor All Passports en was gelijk aan de beurt. Gewonnen! :-)

Het was in Nederland maar 15 graden. We hadden echter geen zin om de bagage open te maken om een vest of jas te pakken. Zo liepen we in onze T-shirts naar buiten. Het was zonnig, dus het maakte niet uit. Bus 310 kwam er gelijk al aan. Na 8 kilometer vrije busbaan waren we zo bij bushalte Toolenburg Oost, waar ik de auto had geparkeerd. En 800 meter verderop waren we thuis!