Kamelendag

De duinen zijn heel fotogeniek. Afhankelijk van de situatie hebben sommige duinen een bijzondere kam op de bovenrand.

Vanmorgen begonnen we met een klein beetje sport. Nando, Ole en Marjon gingen met een sandboard naar beneden. Ole en Nando hadden al eens echt gesurft (in Costa Rica) en gesnowboard (in een hal). Nando ging als eerste en ging soepel naar beneden, tot hij onderaan omviel en achter de voetensteun bleef haken. Maar geen blessure.

Daarna kwam Ole, die probleemloos naar beneden surfte.

Marjon nam geen risico's en gebruikte de plank gewoon als slee!

Voor mij (of voor een tweede afdaling) was er geen tijd meer, want de kamelen stonden op ons te wachten. Met factor 50 zonnebrandolie gingen we op pad, naar een oase. In plaats van de hoge duinen liepen we echter over de vlakte, wat waarschijnlijk aanzienlijk efficiënter was.

We hadden deze keer een andere kameeldrijver, die wel kon praten. Hij zong zelfs af en toe een liedje onderweg! En hij vertelde dat niet veel mensen zelf kamelen hebben, omdat ze duur zijn: € 2000 per stuk. Hij was ook geen eigenaar van deze kamelen.

Maar goed, daar gingen we weer met z'n allen!

We hadden ook een reservekameel mee voor onderweg. Dat was maar goed ook, want Nando zat echt niet lekker en na een uurtje mocht hij hem omwisselen.

Nando zat ook verkeerd ... te ver naar voren.
Het vlakke landschap, omringd door bergen, leek met dieren erg op Zuid-Afrika!

Dat een kameel 2000 euro kost, betekende ook dat de droogte van de afgelopen jaren voor diverse mensen een aderlating had betekend. Hoewel er in de afgelopen winter aardig wat regen was gevallen, waren er ook nu weer slachtoffers gevallen.

Naarmate de tocht langer duurde, kregen we in de gaten dat we de oase op onze bestemming al kenden: die met het badje van gisteren. Maar het was nog een hele wandeling. We doorkruisten droge rivierbeddingen en dat schommelt behoorlijk. Ik kreeg er in ieder geval zadelpijn van. Maar uiteindelijk kwamen we inderdaad terecht bij de oase met de agressieve herdershond, die gelukkig nog steeds was aangelijnd. De kamelen mochten weer door de knieën en wij mochten weer opnieuw leren lopen.

Ali was hier al met zijn terreinwagen aangekomen, zodat we benieuwd waren hoe we terug zouden keren.

Helaas was het badje leeg... Maar nadat Ali een lunch van zelfgemaakte salade, brochettes en fruit had klaargemaakt, was het bad weer gevuld!

Ook deze middag stond vanwege de hitte verder in het teken van de ontspanning, voordat we tegen vijven weer terug konden gaan. Ali stelde de vraag die we al hadden verwacht: willen jullie met mij meerijden, of weer op de kameel? Nando en Ole hoefden niet na te denken en kozen voor Ali. Marjon had het op de heenreis prima naar de zin gehad en koos voor de kameel. Hoewel ik niet lekker had gezeten, liet ik haar niet in de steek en stapte maar weer op. Ik trok mijn tulband nog eens flink op tegen de zon. Na een tijdje gaf Marjon de tip, dat ik mijn benen wat hoger moest houden (anders dan op een paard) en vanaf dat moment zat ik prima. We passeerden onderweg zowaar een aantal plekken waar de rivier nog niet droog stond.

Nu we richting de duinen reden, kregen we weer typische woestijnbeelden te zien.

 Waar enige tijd water had gestroomd, was de bovenlaag keihard geworden en krom getrokken. Als de kamelen er overheen liepen, klonk het net alsof er allemaal schalen kapot werden getrapt.

 Terwijl de heenweg bijna twee en een half uur had geduurd, naderden we nu na twee uur weer ons kamp.

Toen de zon begon te zakken, werden de schaduwen en het licht weer fraai voor foto's. Ole is altijd goed voor een creatieve pose.

En er was weer tijd voor sandboarden! Het begint nu wel een fotoalbum te worden, maar ik kan het niet laten om hier toch ook weer drie foto's van te plaatsen.

Ook een valpartij is trouwens heel fotogeniek in het zand (meer dan in de sneeuw)!

De zon ging onder, maar het was volle maan en zo bleef het nog lang licht. Alleen jammer dat we nu niet de spectaculaire sterrenhemel zagen.