Eerste dag in de woestijn

We hadden vannacht prima geslapen in onze tent. Eigenlijk verschilde het kamp (de bivouac) ook niet zo heel veel van een gewone camping. Er was een restaurant (in een tent) en een toiletgebouw (van steen) met overigens in het donker een enorme wolk vliegen rondom de lamp. Want elektriciteit was er ook, op zonne-energie: al onze camera's en telefoons konden worden opgeladen.

De ochtend begon nogal winderig en daarom voelde het ook een beetje frisser dan de afgelopen dagen.

Maar het was zeker niet koud. We zaten dus alweer snel in de schaduw voor de foto!

En vervolgens reden we naar een lemen dorpje in de buurt. Hier was alles nog stoffiger dan in Tamegroute.

Maar het was natuurlijk wel sfeervol en er was weer een oude Kasbah waar het door de vele schaduw lekker koel was.

Wel een ongelukje hier: ik wilde even mijn videocamera aan Marjon geven maar dat ging niet goed. De camera viel met de lens in het zand! Het automatische luikje liep nu vast door het vele zand.... Later heb ik het luikje maar geforceerd open gezet, zodat ik in ieder geval kon blijven filmen.

We liepen naar het huis van de 'dorpsoudste'. Hij had een woning met diverse verdiepingen en een mooi dakterras. Een beetje Casa Sonrisa? Vanaf het dakterras kon je het dorpsleven verder bekijken.

Daarna was het tijd voor het gebruikelijke ritueel: thee drinken.

Hierna reden nu naar een palmeraie, een sort oase van kleine tuintjes tussen de palmen. In zo'n palmeraie wordt vooral graan geteeld.

We gingen nog even naar M'hamid om wat extra drinken te kopen.

Hierna keerden we weer terug naar onze bivouac voor de lunch. Uiteraard weer een driegangendiner.

Hoewel we nog twee nachten in de woestijn zouden blijven, moesten we toch inpakken en weer mee in de auto van Ali. Want we gingen naar een andere bivouac. Onderweg zagen we weer een groepje kamelen. De kamelendrijver reed mee op een motorfiets. Hee, die man kennen we!

Ook Ali wilde wel met een kameel op de foto.

In die grote, lege woestijn stopten we bij een onverwachte verschijning: een waterput. En het water zat niet eens diep!

Na een flinke tijd rijden in de nogal eentonige zandvlakte vertelde Ali dat Moestafa (Nando dus) een auto van hem kreeg. Bij de oase waar we gingen stoppen stond hij klaar. Inderdaad...

Afgezien van het feit dat er geen deur in deze Landrover zat, was het nog lastiger dat er ook geen wielen aan zaten. Er lag een flinke kei naast de auto en dat was een mooi opstapje voor onze freerunner.

De oase was eigenlijk gewoon een omheind terreintje waar maar weinig groen te vinden was. Een agressieve maar wel aangelijnde herdershond blafte ons vijandig toe. Maar er was water, een zwembadje zelfs!

 Nou ja, zwembad? Het was eigenlijk een heel klein betonnen reservoir dat ook werd gebruikt om de schaarse boompjes water te geven!

Er was ook een open tent waar we lekker van blikjes fris en thee konden genieten. Het was tijd voor onspanning, terwijl buiten de woestijn zinderde van de hitte. We zaten gezellig te kletsen met het Zandvoortse gezin dat we gisteren hadden leren kennen.

Toen het langzaam wat begon af te koelen, stapten we weer bij Ali in de auto en reden door naar de bivouac die echt aan de rand van de hoge duinen stond, bivouac Chegaga.

Eigenlijk leek dit kamp heel sterk op het vorige, maar was een stuk kleiner. Wel grappig: het toiletgebouw was nog zo nieuw, dat de stukadoor buiten nog bezig was!
Het was hier natuurlijk prachtig om foto's te maken. Zo aan het eind van de dag waren de schaduwen heel lang. Dus hier nog een foto van de duinen voor wij er in liepen.

Daarna zag het er anders uit, want wij lieten voetsporen achter. Ole en Nando klommen naar de top.

Nando wilde na een tijdje wel weer terug naar het kamp en rolde daarom in één keer helemaal naar beneden! Hij moest wel even bijkomen van de duizeligheid maar kon al snel weer verder. De zon ging daarna snel onder. Ik heb het helemaal gefilmd.

De hele zonsondergang vanaf het moment dat hij de horizon raakte tot hij helemaal was verdwenen duurder minder dan drie minuten!
In het kamp stond nog een voetbalwedstrijdje gepland. Er werd boven op een duin even ingespeeld! Niet zo heel praktisch als de bal van het duin rolde...

 Het voetbalteam was echter te klein en dus lieten ze het hierbij. Het avondeten was weer lekker laat vandaag. En vandaag was er een ander Nederlands gezin. Het kamp lag mooi in de maneschijn...