Vrijdag 27 juli 2018: Van Saariselkä naar Skoganvarre met 2 musea op 1 dag

Vanmorgen was alweer onze laatste dag in Finland aangebroken. Voor de volledigheid doe ik er nog een fotootje bij waarop je de twee verdiepingen in ons appartement samen kunt zien:

 Na het ontbijtbuffet reden we een uurtje naar het noorden, naar Inari. Hier is het Siida-museum, over de Sami-cultuur, die ‘Lappen’ als een scheldwoord ervaren. Overigens is ook het woord Sami geen Fins of Laps, dus waar dit nu weer op gebaseerd is?… In ieder geval begon het heel authentiek want al op het parkeerterrein liepen er rendieren rond!

Het moderne museum gaf in twee zalen uitleg over de geschiedenis en de verschillende culturen, plus een zaal moderne kunst van Sami. En er was een buitenmuseum met oude Sami-huizen en gebouwtjes. Deels hiernaartoe verplaatst en deels reconstructies.

Vroeger was het een nomadenvolk. Ze woonden in tenten die opvallend veel leken op wigwams (tipi’s)!

Ook waren er voorwerpen te zien, zoals allerlei vormen van vallen om dieren te vangen, maar ook de arrenslee waarmee Nando hier poseert.

Dit alles in een prachtige omgeving bij het Inari-meer.

Aan het eind van de route was een plek waar we konden oefenen met lassowerpen naar nagemaakte rendieren… Helaas geen foto van. Wel heel hilarisch want je kon ook net doen alsof je een paard op een hindernisbaan was, met een stokpaard dat echt kon galopperen en hinniken…

Daarna was het dus tijd om nog 200 kilometer verder te rijden naar Noorwegen. De weg liep kaarsrecht door, ook al golfde het landschap op en neer. Soms reden we daarom hellingen van 8 tot 10 %! Maar het schoot wel lekker op. Zo’n 30 kilometer voor Skoganvarre staken we dan de grens over. Dat was best een verrassing, want na 170 kilometer berkenbossen en smalle wegen, kwamen we ineens in een bergachtig weidelandschap terecht! Ons appartement hier op de camping bleek op een fantastische plek te staan, zo’n 25 meter van het meer…

Het appartement is de helft van een houten gebouwtje met de luxe van een grote stacaravan. Best OK voor een nachtje. Blijkbaar had de receptie wel een dubbele boeking gemaakt maar gelukkig had een andere gast afgezegd en was het dus toch goed gekomen. Alleen is het erg slecht weer geweest, waarbij de telefoon- en internetverbinding waren beschadigd. Na lange tijd was de telefoon weer in orde maar er was nog geen internet (vandaar misschien die dubbele boeking). Er stonden een paar flinke plassen op het terrein. Maar wij hebben weer geluk: het was vandaag opnieuw stralend zonnig weer met een temperatuur ruim boven de 20 graden! We zitten dus de hele tijd op onze veranda.

Hier zitten wel wat meer insecten en ik ben flink gestoken. Waarschijnlijk een wesp die in mijn broekspijp was gevlogen, ik zag in ieder geval wat kleurigs wegvliegen.

Terwijl Nando en Marjon gingen koken, brachten Ole en ik een bezoek aan het museum net naast de camping. Er was een expositie over de Duitse bezetting die hier enorme gevolgen heeft gehad. Er woonden in deze streek maar 3000 mensen, en vanwege de strategische ligging kwamen daar 20.000 Duitsers bij! Bij het nabijgelegen Lakselv was een groot vliegveld en in dit gehucht Skoganvarre was het regionale hoofdkwartier. Zo zagen we een foto die veel leek op die hierboven, maar dan zwartwit met twee Duitse soldaten aan datzelfde meer. Toen de Russen in oktober 1944 vanaf Moermansk naar het westen in de aanval gingen, kwam Skoganvarre dichtbij de frontlijn te liggen. 2,5 kilometer van onze camping werd een van de grootste veldhospitalen van de Tweede Wereldoorlog gevestigd. Uiteindelijk kregen de troepen te horen dat ze zich naar het westen moesten terugtrekken en de tactiek van de verschroeide aarde moesten toepassen. Duizenden woningen en gebouwen werden verwoest, 50.000 mensen geëvacueerd en al het vee werd gedood. Geen steen in Lapland bleef op de andere (ook niet in het Finse deel).

We liepen terug naar ons appartement waar Nando en Marjon samen heerlijke Mexicaanse tortilla’s hadden gemaakt. Dat ging er wel in!

Eén verwoest complex hebben de Noren bewaard zoals de Duitsers het hebben achtergelaten: het grote veldhospitaal. Het ligt nu midden in de overwoekerende natuur, maar wat bordjes maken duidelijk wat er geweest is. Marjon en ik reden er naar toe. Het hele complex is zo’n 900 meter lang en je loopt er naar toe over een lange hangbrug die akelig wiebelt…

Gelijk aan de overkant staan een paar voertuigen tussen de bomen. Ze zijn nog duidelijk herkenbaar!

In totaal zijn er de ruïnes te vinden van zo’n 20 bouwwerken, waaronder meerdere slaapzalen, een schuilkelder, operatiekamers, enzovoorts. Veel indruk maakte de finaal opgeblazen schuilkelder (60 meter lang en gemaakt van gewapend beton). Maar nog indrukwekkender was het grote aantal achtergelaten bedden, soms nog met spiraal erin, en de kachels die op de kamer hadden gestaan in de lange, donkere en koude winter van 1944-1945.

De ligging in de natuur was voor Marjon en mij ondertussen wel een grote afleiding, want om de haverklap streken er muggen en steekvliegen neer op onze onbedekte armen. Niet zo slim! Maar ik kwam toch nog redelijk ongeschonden terug. Ondertussen is het kwart voor negen en schijnt er een prachtig zonlicht neer op ons meertje en de veranda waar ik dit zit te typen.