Een restje van maandag 23 juli: Hier nog een foto van ons huisje (nummer 32) met onze huurauto.
Gisteravond (maandag) nadat ik klaar was met het weblog besloot Ole na tienen dat het nog leuk was om te gaan trampolinespringen in de middernachtzon. Nando en ik gingen mee naar het recreatieterrein, waar overigens ook een jeu-de-boulesbaan was en ook nog mensen bezig waren met midgetgolfen. Ondanks het tijdstip was er toch nog een kind met haar moeder bezig op de trampoline! Ik ging eens kijken naar het ‘middernachtzonpad’ dat richting de vallei liep. Een grote haas rende voor mij uit terwijl ik de goede route eigenlijk niet eens kon vinden. Ik besloot om een foto te nemen van wat mij een redelijk uitzicht leek.
Het bleek dat Ole inmiddels toch had kunnen springen en de jongens hadden ook wel interesse in het middernachtzonpad. Ik had ondertussen de juiste route gevonden en zo liepen we tegen elven nog een aanzienlijk deel van de route. Het was in de winter in gebruik voor allerlei andere sporten, zo zagen we ook op de borden.
Toen we bij een meertje kwamen, vonden we het wel weer mooi geweest en na een foto gingen we weer terug.
Officieel ging de zon onder rond half 12 en zou weer opkomen rond twee uur ’s nachts! Het was om half 12 echter nog behoorlijk licht. Ole ging nog maar eens de trampoline proberen.
Dinsdag 24 juli
Om vijf uur werd ik even wakker en verbaasde me hoe licht het was in de kamer! Er zat een ruitje in de voordeur en de zon stond precies op die hoogte naar binnen te schijnen. Gelukkig viel ik na een uurtje toch weer in slaap.
Vanmorgen hadden we een uitgebreid ontbijtbuffet. Er was echt teveel om op te noemen. Niet altijd even handig. Zo was er een wafelapparaat waar je eerst vloeibare boter in moest spuiten. Dat deed niet iedereen en zo plakte continu het deeg vast in het apparaat. Maar het was in ieder geval heel veel, goed en lekker.
Vandaag trokken we alweer verder, naar Finland. We konden zowaar de GoPro gebruiken want die had Marjon vanmorgen gevonden in het deksel van Nando’s koffer. Die GoPro is ook zo klein... Vrijwel de gehele route liep vandaag nog door Zweden. De hele weg bestond uit gewoon tweerichtingsverkeer, variërend tussen 80 en 90 kilometer per uur. Geleidelijk slingerden we tussen de eindeloze bossen van berken en naaldbomen door een overwegend vlak terrein. Af en toe schemerde er een meertje tussen de bomen door, en heel, heel soms was er een dorpje. Vermoedelijk waren de meeste weggebruikers toeristen.
Rond een uur ’s middags reden we Finland binnen en toen was het ineens twee uur! Hier is het een uur later. We kwamen nu in het echte Lapland en inderdaad moesten we op een gegeven moment uitwijken voor twee rendieren die langs de rand van de weg liepen!
We moesten een half uur van tevoren naar de accommodatie bellen maar er nam niemand op… Dus toen we rond half drie bij de accommodatie kwamen was die verlaten. We konden het huis wel binnen en gelukkig hing er een briefje met een ander telefoonnummer. Het bleek het nummer van de schoonmaakster, die in het huis ernaast bezig was. Over een uurtje konden we naar binnen.
We reden dus maar even naar een supermarkt in Äkäslompolo om inkopen te doen. We passeerden weer een heel oud rendier met een enorm gewei, maar ja je kunt op een provinciale weg niet zomaar stoppen. Maar in Äkäslompolo bleek er een groot winkelcentrum te zijn met een hypermarkt. Buiten stond een gigantisch rendier! Deze ging wat makkelijker op de foto.
We waren nog te vroeg bij het huis dus liepen we even naar het meer waar de accommodatie naar vernoemd is, Talo Ylläs.
Iets na vieren was het huis echt schoon en volgde de uitleg van de airco en nog zo het een en het ander. Het huis heeft een sauna, dat wisten we, maar er bleken ook een wasmachine, vaatwasser, oven, magnetron en droogkast te zijn. Alleen geen internet! Dus dit type ik dan maar in Word.
Er was nog wel tijd voor een activiteit en aangezien we morgen alweer doorreizen was het nu of nooit. We reden in een minuut of 10 naar een mooie wandelroute, de Varkaankurun Velhopolku. Dit wordt wel de mooiste wandeling van Finland genoemd. De route is nog geen 4,5 km maar bevat nogal wat klimmen en afdalingen waardoor we er toch zo’n anderhalf uur mee bezig waren.
Natuurlijk maakten we ook veel fotostops. De route bestond voor een groot deel uit vlonders die aan elkaar getimmerd waren, een beetje zoals vorig jaar de route bij Lynn Canyon in Vancouver.
Er waren ook diverse watervalletjes waardoor het juist deed denken aan de natuurparken die we in Kroatië hebben gezien.
De bodem bestond uit veen en er groeiden veel varens van een ander soort dan ik gewend ben.
Aan het eind hadden we nog een mooi uitzicht op een van die vreemde bergen van hier, de tunturi’s. Als ik het goed heb onthouden, zijn dat stuwwallen, in ieder geval zijn ze ontstaan in de ijstijden. Deze tunturi’s zijn in de winter in gebruik voor de wintersporten en daarom verdeeld in skipistes (maar dat kun je bij deze gelukkig niet zien…).
Terug in het dorp kwamen we het oude rendier met het grote gewei weer tegen!
Nou ja, en toen was het al na zevenen en dus werd het etenstijd. Marjon leefde zich uit op de kookplaten én met de oven. Ook had de was al gedraaid en na het eten stapte Marjon nog even de eigen sauna in. Nog meer vakantiegevoel! Hier een foto van ons huisje:
Ondertussen zitten de jongens nu met Marjon ons vertrouwde Monopoly Deal kaartspel te spelen.
Het spel werd af en toe onderbroken door een fotosessie van Marjon met nog een groot rendier dat hier tussen de huisjes rondliep. We vermaken ons prima en het is nog steeds flink warm buiten.
Ik ben nog even gaan wandelen en bij de grote weg kwam ik nog een rendier tegen dat in de richting van ons huisje liep.
Terwijl ik weer terug wilde lopen, zag ik bij ons huis net twee grote rendieren die langs onze veranda de wei in gingen! Dus die kon ik niet meer fotograferen. Het zijn trouwens wel makke beesten. Ze geven geen kik en lopen alleen maar te grazen, als koeien.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten