Na de RIB-safari mochten we vanmorgen uiteraard uitslapen! Dat lukt trouwens aardig in de middernachtszon. Ole en Nando hebben een oogmaskertje (met dank aan het vliegen met KLM tijdens vorige vakanties) en we hebben meestal best redelijke gordijnen. Je moet je echter wel voorstellen dat de zon hier rond 5 uur 's ochtends al schijnt alsof het midden op de dag is. Dat is echt fel.
In ieder geval reden we rond half 12 naar een andere bezienswaardigheid zo'n 15 km verderop, het wandelpad naar Knivskjelodden. Onze gids had gisteravond in de boot nog maar eens gezegd dat de ontdekker van de Noordkaap in de 16e eeuw een vergissing had gemaakt. Knivskjelodden had de Noordkaap moeten heten, want Knivskjelodden ligt 1500 meter meer naar het noorden. Het is alleen niet zo'n imposante rotsformatie want deze kaap loopt geleidelijk uit naar de zee. Dat is voor wandelaars echter wel zo prettig. Hoewel: als je er loopt is het toch nog best steil. De route is zo'n 9 kilometer lang en je moet dus in totaal 18 km lopen als je écht op het Noordelijkste puntje van Europa wilt zijn. We begonnen er dus aan rond kwart voor 12.
Het pad liep grotendeels over rotsblokken in grotere en kleinere formaten, zoals op deze foto duidelijk te zien is. Hier en daar was het veengrond, met de geur van heide en met hier en daar een meertje.
Af en toe liepen er rendieren rond. Ze doen hun naam trouwens eer aan. Ze staan stil of ze gaan er vaak met een flink tempo vandoor. Ole en Nando hadden ook een flink tempo; al binnen een kwartier gaven Marjon en ik het op om ze bij te houden. Zo keken wij bijvoorbeeld eens naar de bijzondere witte rotsen.
Aan het begin van het pad lagen ook rotsen waar een zilverige metalen glans in zit maar dat bleek op de foto niet zichtbaar te zijn. De route tussen de rotsblokken was niet altijd even gemakkelijk te vinden. Gelukkig waren er her en der stenen opgestapeld om de route op hoofdlijnen te markeren.
Geen overbodige luxe want een groot deel van het jaar is het zicht erg slecht door mist, regen of duisternis. Ongeveer op de helft van de route kregen we uitzicht op de baai met de Noordkaap.
Bij de kustlijn liep de wandelroute nog een half uur door, flink scheef langs het water.
Net als de geur van de heide in het binnenland deden de zeelucht en de geluiden van meeuwen en scholeksters me erg aan Texel denken! Kort voor de kustlijn vonden we Ole weer terug maar Nando liep gewoon echt helemaal door naar het eind van de route, waar een eenvoudig monumentje de exacte locatie aangeeft.
Omdat Nando zo snel liep kon hij voor onze aankomst andere toeristen op de foto zetten als een extra service... We kwamen hier aan rond half drie en aten hier een paar boterhammen en knäckebröd. We moesten wel zuinig zijn met ons drinken want we waren een grote fles vergeten. Nu hadden we alleen drie kleine flesjes mee. Dat was nog een hele straf op de terugweg, want het was nu midden op de dag, er stond weinig wind en de route steeg meer dan de heenweg. Ole en Nando gingen weer voorop, maar binnen een uur kwamen we Nando weer tegen, in kleermakerszit. Hij had last van zijn rug gekregen, net als vorig jaar op de Hidden Lake Trail. Het zal iets met zijn lengte te maken hebben. Marjon ging nu met Nando voorzichtig de route afmaken terwijl ik in mijn eigen tempo doorliep om een beetje op tijd bij Ole te zijn. Uiteindelijk was Ole weer bij de auto om 16:45, ik om 17:10 en Marjon met Nando pas rond 18:10. De terugweg was eigenlijk te zwaar geweest, zeker met zo weinig drinken (hoewel we onderweg nog wat uit een helder riviertje hadden gehaald). Maar we hebben het gered!
Onderweg terug met de auto reden we langs een paar spiegelgladde meertjes. Hoewel we erg moe waren van de wandeling, moesten we gewoon even stoppen voor foto's!
Het water was zo glad dat er perfecte spiegelingen ontstonden.
Nou ja, daarna kwamen we dus weer in ons huisje terug. Een aantal van ons ging douchen en daarna maakte Marjon een uitstekende pastamaaltijd met de bekende Zweedse gehaktballetjes... Verder staat er vandaag niets meer op het programma!
Geen opmerkingen:
Een reactie posten