We hadden bij het reisbureau in Nederland een vogelsafari geboekt voor vandaag en die begon op tijd, om 10:00 uur. We moesten om 9:45 aanwezig zijn en het was ruim een half uur rijden van onze camping dus we moesten vroeg op. Bovendien moesten we ons huisje uit, dus nog vroeger op om alles in te pakken. Uiteraard lukte dit prima. De boottocht begon in het dorpje Gjesvær en om daar te komen moesten we via een bijna 15 km lange, schilderachtige slingerweg. Maar het was de moeite waard. Gjesvær is een echt ouderwets vissersdorpje zoals je je dat voorstelt bij Noorwegen.
Er stond zelfs een rek met stokvis.
In het dorpje was ook een kanariegele touringcar uit Estland gestopt en tot onze verbazing stapte daaruit een flinke groep Spanjaarden op onze boot. Ik zat daardoor naast een Spaans echtpaar uit Valencia. Hoewel ik het gesprek keurig in het Spaans begon, schakelde dit oudere echtpaar uit zichzelf na een paar zinnen over in het Engels, wat in Spanje een zeldzaamheid is. Maar het gevolg was ook dat alles wat de kapitein door de luidsprekers riep in het Noors en Engels gelijk ook door diezelfde luidsprekers werd vertaald naar het Spaans! Soms verstond ik dat beter dan het Engels, nog verwarrender.
Stipt om 10:00 uur voer het bootje de haven uit over een werkelijk spiegelgladde zee. Het leverde heel opmerkelijke effecten op (zie ook het filmpje van ons vertrek dat ik vandaag op Facebook heb gezet).
We voeren in minder dan een kwartier naar de eilanden die samen het Nationaal Park Gjesværstappan vormen.
Maar eigenlijk zagen we al lang van tevoren de bekendste bewoners van deze eilanden, de papegaaiduikers.
We hebben er misschien wel duizenden gezien! Maar zodra we een beetje in de buurt kwamen, flapperden ze er snel vandoor de lucht in of doken ze onder water. Van alle vogels die we zagen, waren deze wel het moeilijkste te filmen en te fotograferen.
De vele alken, aalscholvers en meeuwen gingen veel makkelijker op de foto.
En dat gold ook voor de enorme aantallen Jan van Genten die bij elkaar op een rots zaten.
Er zaten ook kuikens bij.
Toch waren het de arenden die de show stalen. Al vrij snel zagen we er een of twee op een rots zitten.
Maar hoe langer we voeren, hoe meer arenden tevoorschijn kwamen. Op een gegeven moment telden we er minstens acht tegelijk in de lucht! Dat heb ik niet op de foto maar hier zijn er alvast een aantal.
Tegen het einde van de tocht voeren we ook nog langs een kloof waarin een kolonie drieteenmeeuwen was gevestigd. Veel geschreeuw natuurlijk maar ook erg mooi om te zien hoe ze zich als in een flatgebouw tegen de wanden hadden gevestigd.
Nou ja, na ruim anderhalf uur zat het er weer op. Bij het excursiegebouwtje namen we nog een koffie met gebak, een soort opgerolde pannenkoek met een roomvulling. Die koffie hadden we nodig, want op onze camping hadden we geen koffiezetapparaat en dronken we dus al een paar dagen thee (en dat zijn we niet gewend!). Iets buiten het dorp was er nog een mooi uitzichtspunt dus weer een fotostop.
En toen begon weer de lange rit langs de fjord, zoals we eergisteren ook naar de Noordkaap waren gereden (zo kort geleden???). Weer drie keer door een lange tunnel. De langste was meer dan 6800 meter en in elke tunnel was het maar 10 graden boven nul. Aangezien het buiten rond de 25 graden was, besloegen gelijk alle ramen als we zo'n tunnel uitreden! Heel gek! Dus drie keer de ruitenwissers aan en sproeien. Nog opvallender waren de mensen die naar de Noordkaap fietsten en daarbij óók door de tunnels reden! In het pikkedonker met wat schaarse verlichting door een autotunnel, dat is toch gekkenwerk. Vooral de langste tunnel is dramatisch doordat de in- en uitgang zeker een kilometer lang een hellingspercentage van 10 % hebben.
Nou ja, na 100 kilometer terugrijden en een tankstop konden we dan westwaarts verder op de weg naar Alta. Het werd al snel weer groener en op de camping stonden zelfs andere bomen dan alleen maar dennen en berken. De camping ligt aan de Altarivier.
We hadden ons helemaal ingesteld op weer een blokhut maar tot onze verbazing kregen we een echt appartement met stenen muren en een enorme keuken met een vaatwasser en een ook al enorme oven. Daar wilden we wel van profiteren dus Marjon en ik haalden maar eens snel pizza's uit de dichtstbijzijnde supermarkt (wel 4,5 km terug naar de stad). En we zijn ook maar eens gezwicht voor zes echte blikjes bier dus voorlopig vermaken we ons hier wel.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten