Donderdag 26 juli: Regen en de toendra

Gisteravond (woensdag) zijn Ole, Marjon en ik na het eten nog de natuur in gegaan. Het begon al bij de voordeur van ons appartementencomplex want er liep een hele groep rendieren!

We zitten hier aan de rand van het nationaal park Urho Kekkonen en daar kun je goed wandelen vanaf het Kiilopää bezoekerscentrum, ongeveer 20 minuten vanaf Saariselkä.

De zon zat helaas achter een wolk waardoor we toch niet de mooie sfeerfoto's konden maken die we hadden bedacht maar het was op zich een leuke wandeling. Het park is rotsachtig (hoewel er nergens in Finland echte bergen zijn) en vooral bedekt met heide-achtige planten en kleine uitgemergelde boompjes. Dit is de toendra, en we zijn hier dan ook al zo'n beetje op loopafstand van de Russische grens (ongeveer 30 kilometer).

Vanmorgen (donderdag) stopten we onszelf weer helemaal vol aan het ontbijtbuffet. Ook hier was het weer super-uitgebreid met opvallend veel warme gerechten. Maar Fins brood is ook lekker en er waren ook verschillende soorten koekjes!

Het was vandaag een andere dag dan de andere, want vannacht begon het te regenen en dat ging door tot ver in de middag!

Een activiteit konden we verder ook niet verzinnen, dus hebben we gewoon maar de hele tijd zitten lezen en internetten in de lobby. Toen het rond drie uur wat droger leek te worden, gingen Marjon en ik toch maar met Nando op pad. We reden toch weer door de regen, opnieuw naar het Kiilopää bezoekerscentrum. We begonnen de wandeling dus ook in de regen, maar na een kwartiertje werd het echt droog. We kwamen rond dat moment nog een ander stel wandelaars tegen, en daarna twee uur niemand meer! Het landschap was aanvankelijk een beetje hetzelfde als gisteravond met Ole, alleen dan onder een grijze lucht.

Na een tijdje brak in de verte de zon door, en dat gaf wel een bijzondere sfeer.

Bij het eindpunt van het pad dat wij gekozen hadden, besloten we er een rondwandeling van te maken. Dat betekende dat we een stuk afdaalden, waarna we echt in een bos terecht kwamen (het donkerste deel van de panoramafoto hierboven). Het was wel een beetje een gok, want om de route niet te lang te maken, zouden we ergens rechtsaf moeten bij een pad dat als een stippellijn was aangegeven zonder verdere toelichting. In ieder geval zouden we in totaal zeker 15 kilometer afleggen! Ik had als enige een camera mee, dus we liepen wel lekker door. Ik stopte alleen af en toe om wat plantjes vast te leggen.

Het meest opvallend was een gek wit bloemetje, maar wat dit nu toch was?

Gelukkig vonden we inderdaad het stippellijn-pad. Het bleek veel smaller te zijn en de houten bordjes op paaltjes langs de route waren oud en versleten.

Maar het pad zelf was verder prima, op een klein drassig stukje na waar het pad een rivier kruiste (maar door een brug konden we de rivier zelf prima oversteken).

Een paar minuten voordat we weer bij de grote weg aankwamen, kwamen we de eerste andere mensen weer tegen! We hadden toen echter nog wel een half uurtje te gaan langs het asfalt.

In totaal hebben we bijna drie uur gewandeld en we waren best trots! Thuis in het appartement had Marjon al pasta klaar staan die alleen hoefde te worden opgewarmd. We konden dus snel eten. Daarna nog wat boodschappen gedaan omdat het hier in Finland niet al te duur is (morgen gaan we naar Noorwegen) en Marjon dook de loeihete sauna nog maar eens in.