De zon die gisteren doorbrak liet ons vanmorgen ook niet in de steek. Nadat we nog steeds niet waren aangevallen door beren, wolven of cougars en niet overstroomd door een tsunami, kon nu het inpakken weer beginnen. We lieten de yurt behoorlijk netjes achter en reden voor de laatste keer over de hobbelige onverharde weg naar de receptie om onze sleutels in te leveren. Nog even e-mail checken bij de supermarkt en daarna op weg naar Nanaimo voor de veerboot. Hoewel het minder dan 200 kilometer is, doen we daar 2,5 uur over omdat met name de eerste 40 kilometer een echte bergweg is met een zeer slecht wegdek.
In Nanaimo hebben we nog tijd over en we bezoeken weer eens een shopping mall. Nando had geen schone shirts meer en zo kochten we zowaar nog twee nieuwe t-shirts!
Van de shopping mall naar de veerhaven was een kwartiertje rijden en het kaartje kopen ging vrijwel net zo snel als op de heenweg. We hadden nog geen koffie en dus ging ik eens kijken in het terminalgebouw. Het bleek een soort shopping mail met een echte Starbucks.
Bij Starbucks bestellen mensen de meest onwaarschijnlijke dingen (dat en dat maar dan zonder slagroom en met soyamelk) zodat het niet erg opschoot. Net toen ik eindelijk aan de beurt was, werd er omgeroepen dat passagiers weer naar hun voertuig moesten... Maar ik kon de kofffie vrij snel aanpakken en dat was wel de goedkoopste Starbucks ooit: 3,75 voor een cappuccino, met de huidige gunstige dollarkoers maar 2,60 euro.
We stonden weer lekker vooraan op het bovendek, net als op heenweg. Ole en Marjon hadden hun boek erbij gehaald en konden lekker lezen.
En we hadden natuurlijk weer een prima uitzicht. Deze keer was Mount Rainier nog beter te zien en dat was ook leuk in combinatie met de skyline van Vancouver. Mijn iPhone kan natuurlijk niet zo goed inzoomen maar met een beetje bijsnijden lijkt het nog heel wat. We kwamen midden in de avondspits voor een lang vakantieweekend (maandag is Labor Day) en daarom reden we eerst naar Constance, die 20 minuten rijden van de veerhaven woont. Ze woonde daar aanvankelijk met 2 huisgenoten maar eentje is onlangs overleden en de ander wil op zichzelf gaan wonen. Het huis wordt daarom verkocht en dat was de aanleiding voor Constance om weer naar Nederland terug te reizen. Maar nu gingen we eerst een stuk wandelen, in een park zei ze. Het bleek dat de straat net achter haar huis doodliep bij een soort regenwoud. Het was echt een leuke wandeling die wel een beetje leek op de Lynn Canyon van vorige week, maar dan nog wat ruiger. Constance liet ons ook nog het Community Center zien. Dat is een soort heel grote sporthal voor allerlei soorten sporten (van squash tot basketbal en een zwembad) maar ook een bibliotheek, yogacentrum etc. Veel dingen zijn gratis of kosten weinig. Echt goed geregeld en veel laagdrempeliger dan al die clubs in Nederland.
Constance had ook een luxe rijstmaaltijd gemaakt in een soort fusion van Marokkaans en Latijns-Amerikaans. Bonen, koriander, uien, tomaten etc met humus, verse tomaatjes en komkommertjes uit eigen tuin en meloen.
Na nog een hele tijd gezellig kletsen reden we in een half uurtje naar ons hotel in Richmond, niet ver van het vliegveld. Het was wel een van de betere van onze vakantie!
Dit zit ik trouwens de volgende middag allemaal te typen, bij de gate op het vliegveld!! Ik zal de laatste dag wel in Nederland typen. Er wordt nu omgeroepen dat we kunnen boarden.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten