Vanaf vandaag zou er weer wat zon zijn volgens de weersvoorspellingen, dus ik vond het wel een teleurstelling toen het vanmorgen toch weer grijs en mistig was. Maar vooruit, het regende niet. De grote attractie hier is de Wild Pacific Trail waarvan we gisteren al een stukje gelopen hadden. Vandaag begonnen we verderop, bij het Black Rock resort voor een wandeling van ongeveer 6 kilometer heen en ook weer terug. Langs deze route waren een aantal 'Artist's Loops' uitgezet, speciale stukjes waarbij her en der platforms voor schilders waren gemaakt. Door de mist zag alles er nog heel mysterieus uit.
Mijn telefoon-accu raakte een beetje leeg dus ik heb niet al teveel foto's gemaakt. Ook houd ik niet zo van die grijze herfst-stemming maar Ole heeft daar heel veel foto's van gemaakt. Rond half twee brak heel plotseling de zon door, en gelijk was alle mist weg!
Het was nog steeds niet zo warm, maar door het lopen met een rugzakje en een camera, over her en der een beetje hellend terrein kreeg ik het toch warm genoeg om mijn vest en jas uit te doen!
Na de wandeling moest ik weer eens tanken. Dat was hier in Ucluelet toch wel het duurste van de hele vakantie; ik betaalde 80 dollar maar de tank was nog niet eens helemaal vol. We hadden nog brood nodig voor morgen. Vlakbij het benzinestation bleek een bakker te zijn met koffietentje waar ze zelf hun koffie brandden. Ze hadden er ook lekker gebak, dus we namen een heerlijke koffie met een heerlijk stuk taart. Marjon en Nando raakten aan de praat met een vrouw die hoorde dat we Nederlands waren. Zij was in 1952 naar Canada geëmigreerd! Haar schoonzoon was de bakker. Ze verkochten er ook smoothies en onze dollars moesten zo langzamerhand op, dus we kochten ook nog elk een smoothie om in onze yurt op te drinken. De yurts stonden nu ook in de zon dus ik maakte er weer een foto van.
We hadden nog best veel groente en pasta in huis, dus maakte Marjon weer een pastamaaltijd, met watermeloen en - jawel - pannenkoek!
Hier bij Wya Point mag je op het strand zowaar een kampvuur maken, wat nu zo'n beetje in heel British Columbia niet is toegestaan. Maar hier is het zo nat, dat het risico op een bosbrand hier veel kleiner is. We kochten vanavond voor onze laatste kampeerdag dus een bundel brandhout en we klungelden wat om het aan de praat te krijgen.
Ondertussen ging de zon langzaam onder.
Naarmate het donkerder werd, spiegelde de maan ook steeds mooier in het water.
Het duurde een tijdje, maar toen werd het kampvuur ook steeds beter.
En zo werd het nog heel gezellig!
Geen opmerkingen:
Een reactie posten