2 september: Steveston, vliegveld en terugvlucht

Ondertussen heb ik thuis al de derde keer koffie gezet, dus ik ben alweer aardig ingeburgerd in Nederland. Toch was gisteren nog echt wel een vakantiedag.

Het ontbijt in Holiday Inn Express & Suites Richmond had een paar eigenaardigheden: hoewel alles er luxe uitzag, waren alle borden en kommen van karton, en was er plastic bestek. Ook was er een bijzonder apparaat: een pannenkoekautomaat! Druk op een knop en er komen twee Amerikaanse pannenkoekjes uit. Marjon drukte er per ongeluk drie keer op omdat er niet direct iets uit kwam en toen had het hele gezin pannenkoeken... Verder vond ik de koffiemelk-cups nog interessant: er was gewone koffiemelk, koffiemelk met vanille en koffiemelk met hazelnootsmaak!

Het Canadese ontbijt is verder in vrijwel elk hotel hetzelfde; er is een bak met roereieren, een met worstjes, een met bacon en een met pannenkoekjes, met een kan (of cupjes) stroop. Dan zijn er muffins (vaak bosbessen), bagels en vaak scones (net iets anders als in Engeland). En natuurlijk brood om zelf te roosteren, pindakaas, jam, Philadephia-smeerkaas, cereals (variaties op cornflakes) met melk en/of yoghurt. Uiteraard ook koffie of thee. Meer kan ik me niet herinneren ergens gezien te hebben. Dus geen gewone kaassoorten, ham of andere worst en weinig of geen fruit.

Toen we de koffers weer wat leger hadden gemaakt door zowel Nando's te kleine bergschoenen als mijn gympen weg te gooien, werd het tijd om de auto voor het laatst vol te gooien. Alles paste er nu weer een beetje normaal in. Constance had ons de tip gegeven om nog naar Steveston te gaan, de grootse visserijhaven van British Columbia. We hadden nog een paar uur de tijd. In Steveston stond een historische visconservenfabriek die tot nationaal erfgoed was uitgeroepen. En omdat Canada 150 jaar bestaat, mochten we gratis naar binnen. En ondanks dat het gratis was, en ondanks dat heel Canada een lang weekend vrij had, was Steveston nogal leeg. Op de drie grote, betaalde parkeerterreinen stond bijna niemand, en wij konden gewoon een gratis plekje langs de weg uitzoeken.

De conservenfabriek/museum was zeker interessant, vooral door de verhalen die erbij hoorden. Een van de drie oude lopende banden voor het inblikken werkte nog, en de man die de machines bediende vertelde over het harde werk en de gevaren. Jarenlang werkten hele families in de fabriek. Kinderen vanaf 8 jaar moesten boven lege blikken in een schacht duwen (per machine twee per seconde), en kinderen vanaf een jaar of 15 moesten bij de machine zelf werken. De kinderen werkten 8 uur per dag, 6 dagen per week... Wij lieten Nando wat vissen uit een reservoir halen.

Er was ook een tijdelijke expositie over visserij, wat duidelijk ook geen pretje was. Daar kan ik me als Texelaar wel wat bij voorstellen. Aan het eind werd Nando uitgenodigd om twee soorten zalm te proeven. Daar zegt hij natuurlijk geen nee tegen.

Er was een leuke souvenirwinkel waar Marjon nog wat dingetjes kocht. Toen werd het echt tijd om naar het vliegveld te vertrekken. Het was heel druk met auto's buiten, maar net voor de echte file was de zijweg naar de verhuurbedrijven. Vanwege de krassen op het dak die we misschien door een beer in Radium Hot Springs hadden opgelopen, was ik bezorgd of ons de schade zou worden aangerekend. Maar nee, verder dan de opmerking dat er meer dan 4800 kilometer op de teller stond, werd er niets gezegd. En dat terwijl onze auto er niet meer zo netjes uitzag... Zie hier een foto van vorige week in Campbell River.

In het luchthavengebouw was het lang niet zo druk als op Schiphol en zo hadden we na het inchecken van de bagage tijd over om nog wat te shoppen en te lunchen met wat verse stukken pizza. Een paspoortcontrole was er niet! Het vliegtuig kwam al meer dan een uur voor vertrek aangereden.

Toch moest er nogal wat gebeuren voordat er weer nieuwe passagiers konden instappen en zo vertrok het vliegtuig uiteindelijk toch met een beetje vertraging. We hadden vanaf de start werkelijk een prachtig uitzicht op downtown Vancouver, met de majestueuze Mount Rainier aan de horizon!

Nog voor de Rocky Mountains in de wolken verdwenen kregen we alweer een drankje aangeboden, dus besloten we om nog even te proosten met een wijntje.

Vrijwel heel Canada lag onder de wolken en later werd het ook donker. Ole had voor vertrek een grote wens geuit, waarom hij bij het raam wilde zitten: Noorderlicht zien. En hij had geluk! Nog voor we bij Groenland waren, was een aanzienlijke hoeveelheid Noorderlicht te zien, en vooral Ole was er op tijd bij om er ook een filmpje van te maken. Dat heb ik dus niet.

Omdat er bij ons in de buurt twee kleine dreumessen waren die het grootste deel van de vlucht hebben gehuild, hebben we niet geslapen. Maar we konden wel lekker films kijken en eigenlijk was de vlucht voorbij voor we er erg in hadden. Ondanks het late vertrek landden we toch vroeger dan gepland, voor 9:50 Nederlandse tijd, op de Polderbaan.

Ik was nog even heeeel verbaasd. Na onze reis naar Zuid-Afrika in 2014 had ik ons vliegtuig van toen niet meer gezien, terwijl ik toch best vaak ga spotten of vliegen. Maar op de heenweg stonden we er dus een tijdje naast bij het taxiën. En wat denk je: nu stond hij er opnieuw!

En nog frappanter: daarna taxieden we langs de Airbus waarmee we op de heenweg naar Vancouver hadden gevlogen!

Omdat Nando nog geen 16 is, mocht hij weer niet door de zelf-paspoortscan. Maar dat had als voordeel dat er een apart loket was voor EU-burgers, zodat we binnen een minuut aan de beurt waren. En toen kwam bagageband nummer 16... De eerste bagage kwam erop van een vlucht van Santiago/Buenos Aires. En ook de eerste bagage van onze vlucht. Én de bagage van een vlucht uit Kaapstad! De Zuid-Amerikanen werden langer opgehouden door de paspoortcontrole en dus werd de bagagecarrousel steeds voller en voller. De toevoerlijn zat op een gegeven moment ook helemaal vol. Pas anderhalf uur na de landing hadden wij onze bagage... Gelukkig kwam buurman Dick ons ophalen en waren we toch nog voor twaalf uur thuis.