Er scheen net genoeg zonlicht door het gordijn om mij op een aangename manier vroeg wakker te maken, precies zoals ik had gehoopt. Vijf minuten voordat de wekker afliep om zes uur, stond ik op. Gisteravond was eigenlijk alles al voorbereid, Marjon had zelfs al boterhammen klaargemaakt, dus binnen een kwartiertje zaten we in de auto naar het vliegveld. Ik zette het gezin met bagage af bij de vertrekhal, waarna ik de parkeerplaatsen van de autoverhuur opzocht. Hee, waar zijn nu de plaatsen van Enterprise? Ik was er voorbij gereden en nu moest ik kiezen. Het hele vliegveldterrein opnieuw omrijden of achteruit over de brede vierbaansweg? Het was rustig en je mocht er maar vijftig rijden, dus ik koos voor het laatste. Er kwam gelukkig niets aan, maar alle plaatsjes van Enterprise bleken bezet. De plaatsen ernaast van een ander bedrijf waren echter leeg, dus zette ik hem daar neer.
Na een paar honderd meter lopen vond ik de anderen weer in de vertrekhal.
Er waren maar een paar incheckbalies en het was wel erg druk. Nando had echter heel alert gezien dat er links van de grote rijen twee balies waren met de tekst 'Baggage drop off'. Aangezien ik voor ons allemaal digitale instapkaarten op mijn telefoon had, gingen we eens kijken of we hier inderdaad terecht konden. Ja dus. Er stonden maar een of twee mensen voor ons en binnen vijf minuten waren we aan de beurt. Het bleek echter, dat rij 12 bij een van de nooduitgangen was. Kinderen mogen daar niet zitten, en dus werden Ole en Nando omgeboekt naar 25A en 26A. We kregen keurig een papieren instapkaart, net als bij de andere balies. Aangezien ik mijn digitale instapkaarten niet eens hoefde te tonen, is het verschil met de andere balies mij volkomen onduidelijk.
Nou ja, toen kwam de bagagecontrole (maar drie balies! Meer dan genoeg, ging heel snel) en de paspoortcontrole (opnieuw voor de EU-paspoorten alleen een vluchtige blik). Er was één taxfree winkel en toen kwamen we bij de zaal met de gates. Die was duidelijk niet berekend op de toegenomen populariteit van Zagreb. Overal zaten mensen, zelfs op de grond.
Het gaf niet. Na minder dan een uur stapten we weer in de bus die ons naar het vliegtuig bracht. We vertrokken keurig op tijd en de copiloot vertelde na een tijdje zijn verhaal over de route zelfs in het Nederlands. Air Croatia doet steeds ook erg zijn best om het eenvoudige hapje aan boord mooi te verpakken.
Zoals op de verpakking is aangegeven, zaten in het doosje een bekertje yoghurt (naturel!) en een klein zakje Cantuccini, de bekende snoeiharde maar overheerlijke amandelkoekjes die je in je koffie moet dopen. Nu begreep ik ook gelijk waarom je op de heenweg twee drankjes kon bestellen. Als je immers koffie bestelt in Kroatië, krijg je er altijd een glas water bij. Dus dat gebeurde ook in het vliegtuig. Je moet alleen wel koffie bestellen, anders vragen ze het je niet. Dat merkte Marjon, die alleen jus d'orange bestelde terwijl ze er vanuit ging dat ze ook gelijk koffie kon bestellen. Gelijk na het inschenken van de jus d'orange ging de stewardess er weer vandoor. Marjon keek beteuterd naar mijn koffie met een bekertje water en besloot toch maar de stewardess te vragen om nog even terug te komen. Geen probleem natuurlijk.
Afgezien van wat turbulentie in de buurt van Nederland was het een vlekkeloze vlucht. We landden helaas op de Polderbaan (lang taxiën daarna). De paspoortcontrole op Nederlands grondgebied ging weer snel. Helaas was het natuurlijk druk, waardoor de bagage pas na bijna twintig minuten op de band verscheen. En toen kwam onze bagage natuurlijk ook nog bijna als laatste. Van de verscherpte veiligheidsmaatregelen merkten we verder niet veel, behalve dat de marechaussee er nog gewapender uitzag dan anders. Misschien lag het aan het kogelvrije vest, misschien was het wapen groter, maar vooral de gevechtshelm die ze op de rug meedroegen zag er serieus uit.
Nou ja, toen namen we bus 300 en waren we na een stevige wandeling vanaf bushalte Graan voor Visch voor twaalven weer thuis.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten