Dinsdag 2 augustus - Rafting!

Al voor we uit Nederland vertrokken, wisten we dat dit de meest avontuurlijke dag zou worden. We hadden immers niet voor niets een rafting camp geboekt. Maar uiteindelijk zijn we aan het begin van de vakantie nog wel naar een ander kamp geswitcht, omdat het oorspronkelijke kamp plotseling wijzigingen ging doorvoeren. Maar goed, zo zijn we dus hier beland.

Vanmorgen begon met een zeer stevig ontbijt! Dikke omelet, brood, een soort oliebollen, twee soorten ham/Prosciutto, kaas, en nog een typisch Bosnische specialiteit die geen kaas en geen boter mocht heten.

Rond kwart voor elf haalden we onze wetsuits met schoenen op, zodat we die diskreet in ons huisje aan konden trekken. Daarna ontmoetten we onze drie Duitse reisgenoten en kregen we onze helm, regenjas en zwemvest. Natuurlijk weer met een Landrover op pad, met de raft (een grote opblaasboot) op het dak.

Nu hadden we een ritje van zo'n twintig kilometer te gaan. Zoals ik al had verwacht, gingen we opnieuw de grens over naar Montenegro. Gelukkig nu geen uitgebreide formaliteiten; de gids hoefde alleen een van te voren ingevuld formulier met namen en paspoortgegevens te overhandigen. We reden daarna gelijk een natuurgebied binnen en volgden de rivier de Tara.

Nou ja, toen te water natuurlijk. Het roeien was goed te doen. We hoefden eigenlijk alleen te roeien als we een stroomversnelling ingingen. Een groot deel van de route dreven we daarom gewoon met de stroom mee. De linkeroever was Montenegro en rechts was Bosnië!

Een van de eerste stroomversnellingen was gelijk de heftigste van de hele rivier. In mei had er zoveel water gestaan, dat ze toen met twee stuurmannen hadden gevaren! Nu viel het best mee. Het zonnetje deed ook zijn best om er een mooie dag van te maken.

Na een tijdje stopten alweer langs de kant. Hier lag een grote rots en het bleek de bedoeling te zijn dat je daar vanaf de rivier insprong.

Ole kon het niet nalaten om een zijwaartse salto te springen en ook Nando sprong van de rots. Weer een uurtje later kwamen we bij een volgende stop. Hier was een waterval te zien.

Het was trouwens ongelooflijk druk op het water. Ik telde bij de waterval twintig aangemeerde rubberbootjes. Gelukkig zaten we elkaar op het water niet echt in de weg. De sfeer tussen de bootjes was juist wel jolig - soms werd er flink met water naar elkaar gespetterd...

Maar het ging uiteraard om je eigen boot en de lol van de stroomversnellingen. Het echte wildwatervaren. Een beetje als in een pretpark.

Na zo'n vier uur varen kwamen we onder de grensbrug door. Iets verderop kwam van links de Drinarivier en eindigde de Tara. Toen waren we bij ons kamp terug.

Daarna, pas rond 16:00 uur, kwam de lunch. Een flinke pan soep, voor ieder genoeg voor twee borden, met brood, daarna een enorme hoeveelheid kip (waarschijnlijk een complete) met vette aardappelen en wat groente, met salade van tomaat, kool en komkommer, en opnieuw een mandje brood...

We vroegen ons al de hele tijd af, hoe we dit kamp moesten betalen. Helaas, alleen contant. En we hadden nog maar 30 euro en wat Kroatische kuna's. Kortom, we moesten ergens pinnen. Dichtstbijzijnde stadje: 25 kilometer rijden... De weg was 12 kilometer gruwelijk. Slingerend langs de rivier. Ruimte genoeg, maar slechts één weghelft geasfalteerd en vol met gaten. En een paar koeien onderweg! Het leek eigenlijk nog het meest alsof er aardverschuivingen waren geweest. Aan de ene kant steile, kale aarde en aan de andere kant van de weg een lange strook opzij geschoven grond, precies zo hadden we vorig jaar ook in Marokko gezien. De volgende 12 kilometer was de weg gelukkig beter,

We kwamen zoals gepland terecht in Foča. In dit stadje zijn helaas oorlogsmisdaden gepleegd maar daar was nu natuurlijk niets van te zien. Het zag er nog wel heel communistisch uit! Er hing zelfs een spandoek over de weg, zoals ik ook in Moskou had gezien. Maar nu was het reclame voor een festival. Aan de hoofdstraat was een postkantoor met een geldautomaat. Van de Raiffeisenbank. En er kwam keurig geld uit! De 'Bosnische Converteerbare Mark' heet dit. Heel apart. Nou ja, toen reden we die 25 kilometer weer terug.

Verder niet veel te melden. Beetje uitrusten!