Marjon was wel hersteld maar ik niet zó - meer dan 38° koorts (nu ook nog). Nadat het gisteravond toch weer lawaaierig was geworden kregen we vanwege mijn koorts zomaar een luxere kamer voor dezelfde prijs! Mijn negatieve verhalen over Ecuadorianen klopt (dus) niet voor Catamayo. Een paar hotelgasten waren echter wel asociaal en maakten hotel midden in de nacht wakker omdat ze cola wilden. Al met al lukte het slapen dus niet zo (vooral niet voor Marjon) en het was dan ook niet leuk dat om 5.05 de wekker weer afliep...
Om kwart over 6 kwamen we aan op het vliegveld, na een donkere wandeling. Behalve één andere reiziger was er nog helemaal niemand... Na een kwartiertje kwamen er wat meer mensen, en een flink aantal reizigers kenden we al van Madre Tierra (wat is de wereld toch klein!), waaronder een stel Zwitsers en Israëli's. We kletsten een hele tijd met een Engelse jongen die zaterdagavond na ons in de sauna ging (die sauna was ik vergeten op te schrijven). Hij was net als wij via Venezuela en Colombia gekomen, maar hij was heel Colombia met de bus doorgereisd. En zo kon het gebeuren dat hij een keer om 1 uur 's nachts wakker werd doordat hij met grof geweld tegen het raam van de bus werd aangegooid - de chauffeur was in slaap gevallen en was langs in plaats van over een brug gereden... De jongen had eerder tijdens de reis met een meisje van plaats geruild - zij werd de zwaarst gewonde van allemaal - een longperforatie! Een Frans meisje kon terug naar Frankrijk met een gebroken heup. Hijzelf mocht blij zijn met een paar hechtingen. Toen hij zijn reisgenoten die een andere weg hadden genomen vertelde wat hem was overkomen bleek dat zij óók een busongeluk hadden gehad! Zij hadden nog meer geluk gehad want aan de ene kant van de weg was een muur en aan de andere kant een ravijn van 200-300 meter diep - valt de chauffeur in slaap en rijdt tegen de muur! Die Engelse jongen had zijn chauffeur trouwens niet meer gezien, die was de jungle in gerend...
Enfin, ons vliegtuig vertrok pas om 8.35 dus dat had ons 2 uur slapen kunnen schelen. Na een half uurtje per Fokker F-28-2000 kwamen we aan in Guayaquil, de op één na grootste stad van Ecuador, aan de Grote Oceaan. In hotel Sander hebben we een kamertje zoals in Hotel San Fernando in Quito voor twee keer die prijs - maar het is het waard vergeleken met de paar andere hotels die we hier hebben gezien.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten