Chone - Dronkenschap en paranoia

De tijd gaat nu ongelooflijk snel. We zijn alweer 2 stadjes verder!

Onderweg in het binnenland

Na in het dure hotel in Manta slecht te hebben geslapen (men besloot om vast met stofzuigen te beginnen vòòr zes uur 's ochtends, heel lawaaierig!) vertrokken we gisterochtend (het museum in Manta bleek in het weekend gesloten te zijn!) naar Chone, een totaal oninteressant provinciehoofdstadje. De mensen waren er echter wel aardig en er was in ieder geval rust in het hotel. Met air-conditioning, eigen douche en kleuren t.v. was het die 25.000 sucres heel wat meer waard dan die 32.000 in Manta.

Chone

's Middags kregen we in het stadje ergens een maaltijd van gebakken banaan (smaakte naar aardappel!) en komkommer/tomaatsalade voor 1 gulden p.p. 's Avonds werden we echter ergens nogal naar binnen gelokt. Een man (bleek later universitair docent!) bood ons whisky aan (meermalen) en kon wel wat over Nederland zeggen: Ajax, Feyenoord, Johan Cruyff... Hij bleef maar met ons praten, terwijl zijn ene tafelgenoot ons uitnodigde naar zijn huis en vervolgens de stad in verdween en zijn andere tafelgenoot van dronkenschap over tafel in slaap viel. Ik bestelde wijn - we kregen zo een hele fles rode, maar ik moest wél uitleggen dat je daar geen ijsklontjes in moest doen... De docent stond erop dat we wat aten en zo kwam er na lange tijd voor ons een bord rijst op tafel van de Chinees aan de overkant... (Asia!). Er zat verder alleen vlees en garnaal in (volgens die man alleen garnaal, want we zeiden dat we geen vlees aten!) dus het was wel érg droog en rode wijn paste er niet zo bij. Enfin, het begon (om 19:00 uur) sluitingstijd te worden maar de man (duidelijk dronken) stond erop dat de zaak nog even open bleef. De rekening was al op tafel verschenen. Schrik! 26.000 sucres en we hadden nauwelijks 17.000 bij ons. Dit was de duurste en één van de minst lekkere maaltijden tot nu toe! Enfin, Marjon ging even naar het hotel (om de hoek) terug voor geld, terwijl ik als "gijzelaar" achterbleef. Wat een gedoe! Uiteindelijk ging het verder zonder problemen.

 

Het werd verder een knus avondje in het hotel en van de alcohol waren we zo slaperig geworden dat het licht bij ons al vòòr negenen uit was. De combinatie van alcohol en een malariapil (iedere zaterdag) was bij Marjon echter niet zo goed aangekomen en in haar half-slaperige toestand meende ze op een gegeven moment dat de airconditioning ons op wilde eten! Er stond al iets op de bijsluiter van de lariam over paranoia...

Na even het licht aan te hebben gehad midden in de nacht ging het verder wel goed. We zijn de lariam echter wel zat. Ik krijg er een heel vervelende pijn van in mijn voorhoofd (de Oostenrijkers hadden dat ook al gezegd) en het is dus echte rotzooi.

Vanmorgen vertrokken we naar het oosten terug, landinwaarts, en zo zijn we dan nu in Santo Domingo de los Colorados, een drukke marktstad en dat is te merken. Een Duitser in de (stads-)bus wees ons een rustig hotel, waar we dus maar in zijn gaan zitten. Het ligt niet aan de straat (er is een portiekje voor) maar heeft wel een restaurant met luide televisie net voor ons (kapotte) raam. We hebben er vanmiddag al wat van gezegd en we hebben hoop dat het vanavond iets rustiger zal zijn (de eigenaar zei dat hij er voor zou zorgen).