Zaterdag 4 augustus: Niet surfen maar een beetje wandelen

Terwijl de kinderen vannacht in echte bedden in een slaapkamertje lagen, hebben Marjon en ik geslapen in de bedbank in de woonkamer. Dat ging prima! Misschien komt het doordat het niet meer zo warm is. De huizen hier in het noorden lijken hun warmte graag vast te houden en dat is begrijpelijk, maar als het steeds 30 graden wordt, is het toch niet zo handig. Maar het is hier echt afgelopen met dat soort temperaturen. Vandaag is het niet veel warmer dan 16 graden geweest.

We begonnen met een ritje naar Sørmela, hier niet zo ver vandaan. Ole had gelezen dat daar een surfschool was, Arctic Aloha. Er stond verder geen adres bij, alleen de naam van het plaatsje. Er was alleen een onverharde weg met heel veel huizen. Gelukkig zag Ole ergens een surfplank aan de muur hangen en inderdaad, er hing een bordje Arctic Aloha. Maar we konden van daaruit al zien dat er helemaal geen golven op zee waren! En zo slecht als het adres was aangegeven, zo onbereikbaar waren ze nu. Er was niemand aanwezig. Gezien de ontbrekende golven was het toch al niet zo veelbelovend.

Vervolgens reden we maar door naar het stadje Bleik. Rijden is hier op Andøya overigens behoorlijk primitief. Langs de westkust is er eigenlijk maar één weg van tientallen kilometers lang, waar dus al het verkeer langs moet. Maar de weg is soms maar amper breed genoeg om twee personenauto's te laten passeren. Laat staan de vele campers die hier rijden. Ook zijn er flinke stukken bij waar het wegdek vol gevulde gaten zit. Soms kun je een aantal kilometers 80 rijden, maar na anderhalve dag ga ik nu al uit van 70. En er zijn slingerende stukken langs de rotsen waar je niet veel harder dan 50 rijdt. Verder heb je nog wildroosters onder stroom!

Die verbinden twee hekken met schrikdraad en zijn duidelijk bedoeld voor de schapen, die we vandaag redelijk veel hebben gezien. Gisteren schreef ik nog over het gebrek aan vee terwijl hier zoveel gras in plaats van veen is. Het is toch veengrond, maar dan met gras en blijkbaar alleen geschikt voor schapen.

Onderweg stopten we bij een plekje dat Bukkekjerka heet. Dit is een mooi overhangende rots waar de Sami lang geleden offers brachten (vooral vis). Door het woord 'kjerka' dachten de christenen later dat het een soort kerk was. Tegenwoordig is er inderdaad met beton een glas een bouwsel onder de rots gezet waar mensen kunnen trouwen. Voordeel daarvan is dat je er goed kunt parkeren. Verder was het vooral mooi om van het landschap te genieten.

Marjon durfde het aan om het kleine vuurtorentje te beklimmen.

Er waren rotsen te zien met Jan van Genten maar daar heb ik geen beelden van. Daarna reden we dus naar Bleik. Hier is echt strand en daarom een beetje toerisme, en er loopt een belangrijke wandelroute langs, de Kyststien. Deze wandeling loopt echter net iets achter de kust. Hier ligt een morene, een overblijfsel van de ijstijden, met wat meertjes waar we langs zijn gelopen.

Er groeiden hier verschillende kleuren bloemetjes en na al die paarsblauwe bloemen was dat wel verfrissend.

Toch waren we het na een kwartiertje al zat om niet langs de zee te lopen en dus zochten we een zijpaadje naar het strand. Dat viel nog niet mee want er was een kreekje, zoals op de foto is te zien.

Ole en Nando klauterden de heuvel af en het lukte wel om het kreekje over te steken. Marjon en ik namen iets verderop wel een officieel paadje met droge voeten. Ondanks de bewolking was het wel mooi aan het strand.

Na een tijdje ontdekte Ole dat al die stenen daar leuk waren om een freerun parkour van te maken dus er ontstond een hele filmsessie. Nando geloofde het wel en liep van de stenen naar het echte strand. Toen ik een tijdje later naar hem toe ging, bleek dat hij daar een nieuwe hobby had uitgeprobeerd!

 

Ik was wel een beetje ontroerd want schoonschrift/kalligrafie heb ik altijd heel leuk gevonden en ik vond het heel knap hoe hij dit juist in het strandzand zo netjes had weten te maken. Vooral zijn eigen naam ziet er heel fraai uit door het 3D-effect.

Net toen we klaar waren met de wandeling ontdekten Ole en Marjon een hoekje op het strand waar een stapel pallets met oude stoelen stonden. Leuk voor een paar foto's maar Ole wilde er eigenlijk bij poseren met de nieuwe hoed die hij in Tromsø had gekocht. Eerst zochten we nog maar eens een plekje om koffie te drinken. Zoals dat hier vaker gaat in de kleine dorpen was hier een supermarkt met een cafeetje erin waar je ook hele maaltijden kon krijgen. Met een bordje 'The Little Grocery Store' lokten ze ook toeristen zoals wij. Ze hadden er van alles, ook heerlijk gebak. Marjon had appelcake met een bolletje vanilleijs, ik had een stuk taart zoals de Daim-taart bij Ikea, Ole had calzone-pizza en Nando een Tex Mex tortilla. De jongens bestelden er ook nog een milkshake bij waar per stuk vier bolletjes roomijs in gingen, dus die kostten meer dan 5 euro per stuk...

Voorlopig zaten we vol en we liepen weer terug naar het beginpunt van de wandeling om de auto met de hoed van Ole op te halen. Snel reden we terug richting het strand, want de lucht zag er heel dreigend uit. Net voordat ik stopte aan het strand vielen de eerste regendruppels en zodra Ole op een stoel was gaan zitten begon het werkelijk te hozen van de regen...

Zo snel ze konden, rende Ole en Marjon weer terug naar de auto. Allebei hun camera's waren ook helemaal nat. Maar er was een foto. Als je goed naar Ole's shirt kijkt zie je de druppels...
Toen reden we weer terug naar ons dorpje Bø maar onderweg stopten we nog heel even bij het dorpje Nøss. Hier was een atelier dat ons gisteren door de beheerder van Marmelkroken was aanbevolen. Het atelier was in een soort van boerenschuur van twee verdiepingen gevestigd. Beneden waren twee ruimtes met kunst waar een paar stinkende kaarsjes brandden. Boven werd kunst verkocht en er was een ruimte waar een groep mensen koffie stond te drinken en ongetwijfeld iets te horen kregen over kunst. Het was niet helemaal mijn soort omgeving, iets te zweverig en volgens mij vooral op vrouwen gericht, haha. Ze hadden er wel wat leuke gestileerde vogelmotieven waar ze T-shirts van verkochten maar het ontwerp kwam op de shirts helaas onvoldoende tot zijn recht. Het leukst vond ik nog een ontwerp voor een reclameposter uit 2010: 'Come to Andoya! Rain, wind, fog and sometimes even sun'. We hebben er verder niets gekocht.

Wel reden we in Bø nog even naar een winkeltje. Want onze beheerder had ook dit aanbevolen, een ambachtelijke kaasmakerij. Ze waren gespecialiseerd in cheesecake. Naast het winkeltje hadden ze ook een soort kinderboerderij met (zo te zien) een groepje Alpaca's! We kwamen echter voor de cheesecake en met vier stukjes gingen we terug naar Marmelkroken. Regen was er niet meer maar helaas geen mooie luchten voor foto's dus vandaag verder alleen nog een maaltijd, afgesloten met de vers gekochte cheesecake.

Marjon had een stukje met cloudberry's (kruipbramen dus) en wij hadden passievrucht.