En hoe was Noord-Scandinavië?

Ja, hoe was het deze keer?

Op de RIB-boot met de op de achtergrond de Noordkaap rond middernacht

Het was weer een heel andere omgeving dan we eerder hadden meegemaakt. Heel Europees en vertrouwd, maar toch nieuw. De ongereptheid van de natuur was de steeds terugkerende factor van deze vakantie. De geweldige rotsformaties en bergen aan de Noorse kust met het strakblauwe zeewater waren natuurlijk geweldig om te zien. Maar ik vond zelf ook de eindeloze lege toendra's met alleen naaldbomen, berken, veengrond en bloemetjes heel veel sfeer hebben. Misschien omdat je er vrijwel geen andere toeristen zag. Met name op de Lofoten en bij de Noordkaap was het hier en daar wel heel druk.

Wat ik een beetje miste was het dierenleven. Ja, we zagen regelmatig rendieren en op de Lofoten schapen, maar er waren in het toendralandschap vrijwel geen vogels of andere dieren te zien. Elanden hebben we ook niet gezien. Wat verder opviel was dat de Sami (de Lappen) helemaal zijn opgegaan in de bevolking. We hebben van niemand gemerkt of het een Fin, een Lap, een Noor of een Zweed was. De kleurige klederdracht is volkomen van de aardbodem verdwenen. Je ziet af en toe borden (met name in Zweden en Finland) waarop teksten zowel in de landstaal als het Sami zijn afgedrukt, en af en toen een kraampje met Sami ambachtelijke producten met een verklede Lap ernaast, maar dat is het dan. In Inari (waar we het Sami-museum hebben bezocht) is een soort Sami-overheid gevestigd en er wordt geprobeerd om in ieder geval de taal levend te houden, maar de toekomst ziet er voor de Sami-cultuur niet rooskleurig uit.

Ik heb in mijn weblog weinig over de mensen geschreven. Als je met een gezin bent spreek je niet veel andere mensen. En de mensen die je spreekt hebben vaak een commercieel belang. Maar ik moet wel zeggen dat ik me prettig behandelde voelde, in alle winkels, musea en tijdens de excursies. Met name Finnen hebben de reputatie dat ze gesloten zijn, maar in het noorden heb ik daar in ieder geval niets van gemerkt. Op mijn studentenflat op Uilenstede hadden we een Finse huisgenote waarvan ik me kan herinneren dat ze veel en hartelijk lachte als ze praatte en dat zag ik terug bij de meeste andere mensen die ik Finland heb gesproken: vrolijk en vriendelijk. In Zweden hebben we eigenlijk alleen personeel van de camping (Camp Ripan) gesproken en die mensen waren uitermate professioneel/beleefd en vriendelijk. We hebben in Noorwegen veel meer mensen gesproken en dat ging altijd goed. Werkelijk iedereen spreekt in Scandinavië ook prachtig Engels (de Denen in het vliegtuig vanmiddag trouwens het best!). Alleen de moeder van twee surfers op de Lofoten had heel veel moeite om de goede woorden in het Engels te vinden maar dat was ook werkelijk een uitzondering.

Wat verder een constante factor was: geld. Alles in Scandinavië is duurder dan in Nederland. Zelfs in het olierijke Noorwegen was de benzine minstens even duur als in Nederland. We hebben per dag veel meer uitgegeven dan op alle andere vakanties tot nu toe. Maar ja, alles went. En het gekke is: we hebben tot op het vliegveld van Kiruna vanmorgen nergens contant betaald. Ik heb geen Noorse kroon in mijn handen gehad en in Finland niet met Euro's betaald. Maar ik had nog 140 Zweedse kronen van mijn Stockholmreis in april meegenomen en daarmee heb ik vanmorgen een deel van een t-shirt gekocht...

We hebben veel geluk gehad met het zomerse weer en mede daardoor hebben we een geweldige reis gehad waarbij we veel mooie dingen hebben kunnen zien. Als de zon er schijnt, is het een fantastische streek om rond te trekken. Alleen het verkeer vond ik soms niet zo leuk. De wegen zijn met name aan de bergachtige Noorse kust meestal te smal om zonder stress lekker door te rijden. Je moet lange stukken alert blijven en dat is best vermoeiend. Dus neem de tijd en dan komt het goed. We hebben er ongeveer 3200 kilometer rondgetoerd. Prachtige ervaring!