Maandag 6 augustus: Å en Unstad

Na een goede nachtrust en een heerlijk ontbijt met verse broodjes konden we er weer tegenaan vandaag! Omdat het zo zonnig was maakte ik nog maar een sfeerfoto bij onze achterdeur.

En ik zocht naar een satellietfoto van het eilandje waar we zijn, Hamnøya. Het eilandje is zo klein, dat je de huisjes op de foto kunt zien!

Daarna gingen we op pad naar het zuidelijkste puntje van de E10, het stadje Å. Inderdaad, de plaatsnaam is Å, officieel in het Guinness Book of Records als de kortste plaatsnaam in de wereld. Het plaatsnaambord wordt daarom om de haverklap gestolen... Omdat de dag zonnig begon, stopten we eerst bij misschien wel het beroemdste uitzicht van Noorwegen en in ieder geval de voorkant van onze reisgids over de Lofoten: het uitzicht op het stadje Reine.

Mede door de bewolking kwam het voor ons niet helemaal tot zijn recht maar we zijn hier nog niet weg :-) Daarna reden we dus door naar Å.

Å was in de 19e eeuw een vrij grote vissersplaats en er zijn vrij veel gebouwen uit die tijd bewaard gebleven. Een stuk of tien gebouwen zijn daarom in gebruik als openluchtmuseum. Of eigenlijk het Stokvismuseum. Italianen zijn dol op stokvis - ze nemen tweederde van alle stokvis van de Lofoten voor hun rekening! - en daarom liepen er bijna alleen maar Italianen rond!

Aangezien de rest van de huizen werden verhuurd als vakantiewoningen waren we er toch snel uitgekeken. Op de terugweg namen we dus snel nog wat foto's van het mooie uitzicht bij Reine.

We moesten rond 13:30 weer vertrekken dus aten we in ons appartement snel een pastasalade die Marjon vanmorgen al had klaargemaakt. Ole en Nando hadden namelijk om 15:30 een afspraak in Unstad, wat bijna anderhalf uur rijden naar het noorden ligt. En we moesten er in ieder geval op tijd zijn. Unstad was het dorpje waar we gisteren door de onverlichte tunnel moesten komen en die tunnel was nog steeds onverlicht. Toen kwamen we dus bij de surfschool van Lofoten Surfsenter.

Vandaag niet met de coole surfleraar uit Zuid-Afrika die we gisteren hadden ontmoet, maar wel met een sympathieke Noor. En o.a. een stel uit de buurt van Toronto die ook al Nederlandse roots hadden. Toen iedereen was voorzien van een wetsuit, met handschoenen en bijpassende schoentjes, volgde instructie op het strand.

Het regende inmiddels al een tijdje, net als bij de surflessen van vorig jaar in Canada... Aangezien Marjon en ik weinig hadden aan de instructies, wilden wij gaan wandelen maar met dit weer leek dat in het water te vallen. Maar gelukkig werd het al snel droog en maakten we een prachtig tochtje.

Het landschap was erg mooi: ruig en leeg, met bergen, zee en schapen. Het pad liep langs een zeer steile helling - als we struikelden, zouden we zo doorrollen de zee in!

Gek genoeg leek het de schapen helemaal niet uit te maken. Door de steeds wisselende wolkenformaties ontstonden er prachtige luchten boven die schapen.

Om de jongens nog te kunnen fotograferen en filmen, hielden we het na een uurtje weer voor gezien en liepen terug naar het strand. Dat zag er trouwens ook prachtig uit zo onder de ruige rotsen.

Toen ik begon met filmen kwamen toevallig net Ole langs gesurft.

Ook Nando zag ik na een tijdje op zijn plank voorbij komen.

En later nog eens! Ole kwam af en toe even uithijgen aan de kant.

Het waren grote golven en hij vertelde dat hij al heel snel bijna geen kracht meer had om zichzelf weer op te duwen vanaf de surfplank. Nando was daarna de eerste die na een tijdje lekker dobberen weer aan de kant stapte. Ole zagen we in totaal een keer of vier nog surfen.

Daarna stopte hij er ook mee. In totaal hadden ze wel een uur of twee op het water doorgebracht dus het was na zevenen voor we weer begonnen aan de terugreis van bijna anderhalf uur. Onderweg stopten we af en toe nog eens omdat de zon begon te zakken en de wolken nog steeds voor mooie luchten zorgden.

Af en toe regende het ook nog eens onderweg maar het was een prima ritje. Nou ja, toen was het thuis alweer zo laat dat we na het eten niet veel meer hebben gedaan dan internetten (zoals dit weblog schrijven) en een boekje lezen (zoals Marjon, hetzelfde boekje als op de eerste foto hierboven).