De reis van vandaag kostte wat hoofdbrekens. De snelste weg naar onze volgende accommodatie op het eiland Andøya zou gebruik maken van twee veerboten. Maar de tweede veerboot (van Senja naar Andøya) gaat maar drie keer per dag. Als we dus niet op tijd bij de eerste boot zouden zijn, betekende dat vier uur extra wachten bij de tweede boot. We besloten daarom dat niet te doen. Evengoed ging de wekker om half acht vanmorgen. Er stonden weer verse broodjes voor ons klaar en uiteindelijk vertrokken we iets na negenen. Ann Sylvi had ons nog wat tips voor een wat meer toeristische route meegegeven, dus dat moest goed komen.
Helaas viel het tegen. Ten eerste was het bewolkt en begon het geleidelijk aan te regenen, zodat het toeristische uitzicht tegenviel. Maar ten tweede hadden we bijna de hele route ruzie met de planning van TomTom. Ook nadat we al een uur een andere route hadden gereden, bleef TomTom ons terugsturen naar de eerste veerboot. Gelukkig hadden we van Ann Sylvi een kaartje meegekregen. We typten steeds weer een nieuwe plaatsnaam in TomTom maar ook dat ging niet altijd goed. Op een gegeven moment belandden we op een zandweggetje dat na 200 meter eindigde bij een rivier. Oei! TomTom had dus niet de juiste informatie. En bruggen zijn niet dik gezaaid, dus ik vreesde dat we misschien een heel eind moesten omrijden waardoor we alsnog in tijdnood zouden komen voor de boot naar Andøya. Gelukkig viel het mee en door steeds dorpjes in te typen die dichterbij op de kaart van Ann Sylvi stonden, kwamen we rond 13:50 bij de veerhaven waar de boot om 15:00 zou vertrekken. Het hele parkeerterrein stond al vol... Nou ja: achteraan rij 1 was nog een mooi plekje over! Niemand leek zich er wat van aan te trekken dat wij daar gingen staan dus dat deden we gewoon. Na een tijdje wurmde zich nog een Russische Landrover naast ons op rij 2.
De bestuurder vond ik overigens enorm lijken op de eerste Rus die ik ooit ontmoet heb, in Moskou: Vasili Vasilievitsj Vasiliev. Maar die zou inmiddels wel ouder moeten zijn. Ik heb het hem maar niet gevraagd.
De route naar deze veerhaven van Gryllesfjord op het eiland Senja was inderdaad wel heel toeristisch geweest. Veel slingerende bergweggetjes langs de fjorden en ook Gryllesfjord zelf lag mooi tussen de bergen.
Uiteraard zagen we ook Nederlanders op de veerhaven. Waaronder dé Nederlanders met hun rode auto... In Alta hadden we ze vrij uitgebreid gesproken en het bleek dat ze zelfs bij ons in het vliegtuig hadden gezeten! Nadat we dus een uur hadden gewacht, kwam dan eindelijk de veerboot aangevaren.
De auto's waren er aan de voorkant in gereden, dus moest hij nu achteruit inparkeren zodat de auto's er vooruit uit konden rijden!
We reden de boot op en gingen naar de 'kantine'. Dat staat tussen aanhalingstekens omdat er niets werd verkocht. De hele inrichting leek minstens 35 jaar stil te hebben gestaan en deed mij nog het meest denken aan de Texelse veerboten uit mijn jeugd, de Marsdiep en Texelstroom, met een vleugje Molengat.
Ik zei dus dat er niets verkocht werd, maar dat is niet helemaal waar. Er was een koffieautomaat waarvoor je moest betalen, zonder dat je geld kon inwerpen. Er stond gewoon een heel schattig glazen schaaltje naast waar je 20 kronen op moest achterlaten!
Helaas hadden we helemaal geen Noorse kronen (wel Zweedse) dus geen koffie voor ons. Na een tijdje ging het vroegere buffet overigens wel open, maar dat was alleen voor de kaartverkoop. Want betalen doe je in dit land op de boot, tenzij je via internet een kaartje had gekocht. Net als met die kronen voor de koffieautomaat hebben ze hier dus een grenzeloos vertrouwen in de mensen. Als je niet langs de kaartverkoper loopt, kun je gratis mee. Tenzij ze misschien heel goed hebben opgelet of je wel een kaartje hebt gekocht.
De boottocht duurde wel lang, een uur en drie kwartier. Heel af en toe zagen we een paar dolfijnen uit het water komen maar helaas niet zo dichtbij. Dus niet op foto of film. Af en toe trotseerde ik de regen om eens te kijken of ik buiten een leuke foto kon maken.
Ik wilde op een gegeven moment nog wel een boekje uit de auto halen om wat door te bladeren, maar tijdens de reis bleek de deur naar het autodek op slot te zitten!
Nou ja, uiteindelijk kwamen we dus op Andøya aan in de havenplaats Andenes. Het eiland Andøya had toch weer een andere sfeer. Door de vele wolken kwamen de bergen wel heel mooi tevoorschijn.
Op het plekje waar ik deze foto heb genomen, kon je ook mooi de zee zien. Af en toe zagen we zwarte vormen door het water heen breken. Waren het walvissen, of waren het rotsen, of geen van beiden? Ik heb het gefilmd, maar ook dan is het niet te zien. Hier een beeldje uit de film.
Zoals gezegd is Andøya anders dan wat we tot nu toe in Scandinavië hebben gezien. Dezelfde bergen, dezelfde huizen, maar toch... Toen we eenmaal bij onze accommodatie Marmelkroken waren, vielen vooral de weilanden op, met vers gemaaid gras. Gewoon gras in plaats van de veengrond die we in Lapland zoveel hadden gezien. Maar nog steeds geen koeien! Rendieren zitten hier niet meer, denk ik. Onderweg zagen we een paar schapen maar ook geen kuddes. Toen de zon weer doorbrak werden de boerderijen hier wel mooi, met die bergen half in de wolken.
Marjon maakte weer een prima pastamaaltijd en daarna gingen we nog even koffie drinken bij het café van Marmelkroken. De beheerder gaf ons allerlei tips om morgen te gaan doen maar het is inmiddels te laat op de avond om nog wat te regelen. Morgen zien we wel weer verder!
Geen opmerkingen:
Een reactie posten