11 augustus: Terug naar huis

Vanuit ons appartementje op Camp Ripan hadden we in dit huisje een mooi uitzicht richting de bergen dus daar maakte ik gisteravond nog een foto van.

Maar al snel ging het regenen. Het hoosde de hele avond door. We brachten de avond dus verder door met UNO en met een beetje inpakken. Vanmorgen zou de wekker gaan rond 7:15 maar ik was al wakker dus zette die herrie snel uit.

Bij aankomst gisteren had ik gehoord dat ontbijt niet bij onze boeking was inbegrepen, 'but if you want, you can have it'. Alle huisjes hadden inclusief ontbijt en er werd niet gecontroleerd (wisten we van de vorige keer) dus we zagen dit maar als een uitnodiging. We propten ons dus vol, daarna propten we de auto voor de laatste keer vol en reden naar het vliegveld. Bij het parkeerterrein voor het inleveren van huurauto's stond een leuk bord (Parkeren voor hondensledes)!

Er liep niemand rond om de auto te controleren en dus gooide ik de sleutel gewoon in de brievenbus bij de aankomsthal. Er waren twee bemande incheckbalies en verder geen andere passagiers. Toch werden we doorverwezen naar de 'self service check-in'. Maar toen ik zei dat we aansluitende vluchten hadden richting Amsterdam, streek de mevrouw over haar hart en mochten we het inchecken toch aan haar overlaten.

Bij de bagagecontrole waren we opnieuw de enige passagiers dus al minder dan een kwartier na aankomst op de parkeerplaats stonden we bij de gate... Het was een uur voor de instaptijd. Er waren een of twee andere stellen, dus we waren ook weer niet de allereersten. De gate was ook letterlijk 'de' gate; er was één wachtruimte met een balie die zich 'restaurant' noemde en er was een kleine souvenirwinkel met daarnaast de toiletten.

Een paar minuten eerder dan gepland konden we al instappen. Dus we liepen weer over het asfalt naar de trap.

Het regende inmiddels weer, maar door het raampje kon ik zowaar onze eigen koffers op het karretje zien liggen en ze werden keurig ingeladen.

De Boeing 737-700 zat helemaal vol maar we waren zo snel ingestapt dat het vliegtuig daadwerkelijk een minuutje te vroeg vertrok. De vlucht naar Stockholm duurde anderhalf uur, iets langer dan ik me herinnerde. Het uitzicht op de kust bij Stockholm vond ik weer erg mooi.

Ik had op het vliegveld van Kiruna gelezen dat we in Stockholm met een bus van terminal 4 naar terminal 5 konden reizen zonder dat we weer door de bagagecontrole moesten. Maar we konden  het vertrekpunt van de bus niet vinden en toen we om wilden keren bleek dat we ondertussen toch te ver waren gelopen om de bagagecontrole nog te vermijden. Dus liepen we toch maar weer de hele wandeling. Beide terminals zijn helemaal volledig met alle winkels en incheckbalies ingericht. En zo was het net alsof we twee keer heel Schiphol door moesten lopen. En dus moesten we weer opnieuw door de bagagecontrole.

Helaas had onze aansluitende vlucht naar Kopenhagen minstens een kwartier vertraging en zo hebben we minstens anderhalf uur zitten wachten. Het was wel een beetje spannend omdat we in Kopenhagen natuurlijk weer een aansluiting moesten hebben. De vlucht duurde echter maar een uurtje en zo hadden we op het vliegveld van Kopenhagen opnieuw anderhalf uur wachttijd. Het was voor mij wel een beetje speciaal omdat ik met scouting in 1980 in Kopenhagen was geweest, 38 jaar geleden toen ik twaalf was! Maar ik heb nu natuurlijk niets van de stad gezien, behalve uit de lucht. Het zag er in 1980 ongetwijfeld heel anders uit.

Ik zag heel veel windmolens in zee staan en er stonden moderne flats (terwijl ik me van 1980 alleen laagbouw kan herinneren).

De vlucht naar Schiphol duurde ook maar een uurtje en zoals gebruikelijk landden we op de Polderbaan. We moesten nog een half uur op onze bagage wachten, maar goed, we waren rond zeven uur thuis. En toen was het tijd voor een oude traditie: na een vakantie halen we eten bij de Chinees! Gado gado, foe jong hai en babi pangang. Dat ging er wel in!