Zondag 12 augustus begonnen we met een uitje naar Valdepeñas, misschien wel de bekendste wijnstad van Spanje. Dat is hier zo'n 30 km vandaan, maar het asfalt was in slechte staat dus we deden er evengoed een half uur over. Omdat het zondag was, zag alles er gesloten uit. Ook het wijnmuseum dat officieel om 11 uur open zou gaan. Het was inmiddels 11:05 en doodstil overal. Er zat echter een deurbel en ja hoor, er kwam toch een mevrouw de deur open doen. Natuurlijk wordt het museum gesponsord door allerlei wijnfabrieken (bodegas) dus het was een behoorlijk groot en modern museum, gebouwd rondom een authentieke bodega van rond 1900.
We kochten niets bij de eenzame juffrouw in de museumwinkel (tja, Los Molinos verkopen ze ook overal in Nederland!) maar we weten nu wel alles over het maken van wijn. Nou ja, het gaat er nu heel anders aan toe. De enorme roestvrijstalen opslagtanks op het industrieterrein buiten Valdepeñas vertellen het echte verhaal. Maar ja, gesloten op zondag natuurlijk!Behalve om de wijn is ook het gezellige dorpsplein de moeite waard. Alle huizen hebben een blauwe beschildering en er is een groot aantal terrasjes waar ook wij wat hebben gedronken.
Onderweg terug naar het stadje bij onze camping, Almagro, kwamen we langs een van de bekendste iconen van deze streek, La Mancha:
Het is maar goed, dat je op deze foto niet de moderne molens ernaast ziet, want die zijn in verhouding werkelijk gigantisch. Grappig als je bedenkt dat deze kleine molens volgens Don Quichot nou juist reuzen waren!Almagro heeft een nog beroemder Plaza Mayor (dorpsplein) dan Valdepeñas, dus daar gingen we nu naar toe om een hapje te eten:
En terecht: behalve dat aan het plein het oudste openluchttheater van Spanje is gelegen, zitten aan de schaduwzijde allemaal kleine restaurantjes. We kiezen een terras waar veel mensen zitten (een goed teken) en bestellen drie raciones (porties) van traditionele gerechten. Eentje heeft de opmerkelijke naam Dueles y Quebrantos. Een andere zien we hier op de foto, maar wat het zijn mogen jullie raden!
Het smaakt in ieder geval heerlijk.'s Middags zitten we verder weer lekker in en om het zwembad van de camping. Na een paar boterhammen 's avonds besluiten Marjon, Ole en ik om nog op een bijzondere plek van de zonsondergang te genieten: bij de kasteelruïne van de kloosterridders van Calatrava. We laten Nando achter met zijn laptop en stappen in de auto. Na een half uur rijden brengt TomTom ons in het dichtstbijzijnde dorpje, maar waar is nu het kasteel? Een aardige man in het dorp wijst erop dat het al laat is, maar volgens de folder is het kasteel open tot 21:00 uur. OK, hij wijst ons de weg. Helaas, de tweede straat is al gelijk verkeerd eenrichtingsverkeer. Dan maar een beetje op goed geluk, want we hebben de ruïnes al in de verte zien liggen. Gelukkig helpt een enkel spaarzaam bordje op het goede moment ons binnen een paar minuten naar de voet van de bergtop. Een ongelooflijk steile keienweg van een paar kilometer lang hobbelt en bobbelt ons naar de op bijna 1000 meter hoogte gelegen vesting. En gelukkig maar, want het kasteel is nog een half uur open.
De ridders van Calatrava hielden er een eigen kloosterorde op na, met als doel om al het het Moorse land voor de christenen te veroveren (wat toen nog een aanzienlijk deel van Spanje betrof). Uiteindelijk hadden ze zo'n groot deel van Castilië bezet, dat de koning besloot om naast het Calatrava-bolwerk Almagro nog een andere stad in La Mancha te vestigen, de koninklijke stad dus: Ciudad Real. Na verloop van tijd verhuisden de ridders naar Almagro en kwam het kasteel in verval. Het is echter behoorlijk gerestaureerd en zo kun je zowel de woonvertrekken als het klooster en de bijbehorende indrukwekkende kerk nog goed herkennen.
We kwamen natuurlijk voor de zonsondergang, en terecht!
Na de vlotte terugreis (we hadden helemaal niet in dat dorp hoeven stoppen) gaan we snel naar bed, want de volgende morgen staat de wekker op 05:00 uur geprogrammeerd!
Geen opmerkingen:
Een reactie posten