Dag 3 (dinsdag 7 augustus): Waterpolo en Franco

We doen het deze vakantie lekker rustig aan. Zo denkt de internetverbinding er ook over: na een uur geef ik het maar op om mijn weblogtekst van gister te versturen en dus houd ik het maar bij Facebookfoto's. De kinderen kunnen ook off-line met de laptop aan de slag.

We maken er een lekker dagje zwembad van. En Nando heeft zijn onderwatercamera mee. Het is een groot succes maar de filmpjes daarvan houden jullie tegoed tot er echt een snelle verbinding is... Om 16:00 uur gaat Nando met een groep Spaanse kinderen met het animatieteam te water: Waterpolo!

Nando is duidelijk een van de weinige kinderen die er ervaring mee heeft maar evengoed wordt zijn team genadeloos afgemaakt. Alle regels worden overtreden en toch vermaakt iedereen zich prima. Na 3 kwartier doorspelen (veeel langer dan een echte wedstrijd!) houden we het waterrugby voor gezien en gaan nog op excursie.
Een paar kilometer verderop ligt namelijk de Valle de los Caídos, de vallei van de gevallenen. Een 150 meter hoog kruis is van ver al te zien!

In de berg onder het kruis is door duizenden dwangarbeiders een basiliek uitgehakt ter ere van Franco en zijn gevallenen van de burgeroorlog. Het is een megalomaan complex met een gigantisch plein ervoor, zoals de nazi's ook zo vaak hebben toegepast.

Nadat je door het enorme poortgebouw bent gelopen is fotograferen verboden en wordt je bagage door een scanner gehaald. Ik kan het dus verder niet laten zien maar de onderaardse basiliek laat zich ook moeilijk beschrijven. Het is van binnen even gigantisch als van buiten. De toegangshal tot de kapel (?) is zeker een paar honderd meter lang, en wordt geflankeerd door dreigende engelen met grote zwaarden. Zoals Ole zei: ik zou hier niet willen slapen!

De kapel zelf is gebouwd rond een soort rotonde. Aan weerszijden liggen de graven van José-Antonio Primo de Rivera, oprichter van de falangistische partij, en Francisco Franco zelf. Op beide gedenkplaten liggen verse bloemen. Een jonge vrouw hurkt even en slaat een eerbiedig kruisje bij Franco als ik kom kijken.

De enorme koepel boven de kapel spant de kroon met verschillende geschilderde taferelen. Maar waar ter wereld vind je houten koorbanken die volledig zijn versierd met snijwerk van slagveldtaferelen?

Na een paar minuten staan we weer buiten, nog verward en onder de indruk van wat we gezien hebben. Het landschap is prachtig en maakt de sfeer nog vreemder. Het is wel duidelijk vergane glorie. De 'bergtrein' (funicular) naar het immense kruis is buiten werking en verderop is ook het wandelpad afgesloten. De ouderwetse weg met betonplaten heeft ook betere tijden gekend. Benieuwd of het monument over honderd jaar nog bestaat.