Ik ben alweer vroeg op, en als ik de luiken van de voordeur open zet, zie ik eigenlijk gelijk dat ik een foto moet maken, zo'n plaatje.
Hoewel we gisteren al een beetje zijn begonnen met de voorbereidingen, staat vandaag in het teken van inpakken en wegwezen. Het beddengoed en de handdoeken gaan in de wasmachine, de koffers worden weer te voorschijn gehaald en de schoonmaak kan beginnen. Ik zie echter op het dakterras dat een paar voegen tussen de tegels zo goed als verdwenen zijn. Geen wonder dat het plafond op de studeerkamer eronder zo slecht was! Kortom, dat klusje moet ook even worden geklaard. Met Marjon's schilderwerk ziet het dakterras er trouwens weer heel fotogeniek uit.
Ook Nando maakt nog even gebruik van het dakterras.
Nadat al het stofzuigen, dweilen en stiekem toch een beetje schilderen gereed is, vertrekken we tegen half vier 's middags uit Guaro. Het is werkelijk snikheet, 37 graden. De warmste dag van onze hele vakantie. De reis terug naar Sevilla verloopt vlekkeloos, hoewel het lampje van de benzinemeter zo'n 50 kilometer voor Sevilla gaat branden. We moeten de tank leeg inleveren, maar we besluiten er voor de zekerheid toch nog maar een paar liter in te gooien. Zo'n 15 kilometer voor de eindstreep gaat het lampje weer branden, maar natuurlijk halen we het dan makkelijk. Na een paar uur zitten is het weer even tijd om te bewegen, zelfs in de vertrekhal van het vliegveld.
Nog even wat lezen voor we in kunnen stappen...
Met een paar minuutjes vertraging wordt ons vliegtuig van Vueling aan gate 8 geparkeerd.
Ik ben trouwens wel te spreken over Vueling. We zijn de laatste jaren een beetje gewend geraakt aan de botheid van Ryanair. Vueling doet ook alsof het een 'low cost carrier' is, maar in tegenstelling tot Ryanair wordt er niet gekeken naar het gewicht van je koffers of het formaat van je handbagage. Ook is het geen enkel probleem dat ik mijn instapkaarten niet heb geprint (kost bij Ryanair iets van 8 euro!). We weten van tevoren op welke stoelen we zitten (bij Ryanair zoek je het zelf maar uit). En het personeel is erg vriendelijk.
De vlucht is net niet helemaal vol en daar hebben wij het meeste plezier van. We hebben met zijn vieren een hele rij van 6 stoelen beschikbaar. Marjon en ik nemen elk een raamplaats. Zo zie ik uit mijn raampje voor het eerst heel duidelijk een grote klep open staan!
We vertrekken dus iets later dan de geplande tijd van 20:10 uur maar de geplande aankomsttijd blijft hetzelfde. We taxiën naar baan 27 (pal west) en moeten nog even wachten op twee aankomende vliegtuigen van Ryanair. Ik voel me weer een vliegtuigspotter als ik door mijn raam beide toestellen met een rookwolkje van de banden op het asfalt zie ploffen. Dan gaan wij de lucht in, waarna we met een bocht naar rechts al snel de bergen ten noorden van Sevilla bereiken (de Sierra Norte de Sevilla) en daarna abrupt boven Extramadura uitkomen. Ik ben toch eigenlijk weer een beetje verbaasd hoe ongelooflijk leeg het landschap van Spanje toch is. Hier is bijna niets van mensen te zien, geen wegen, geen dorpjes, zelfs geen akkers of boomgaarden, vaak kilometers achter elkaar.
Na een tijdje, als het al erg donker is, vliegen we over een redelijk grote stad. We zijn voor mijn gevoel nog niet zo ver weg, dus ik zit al snel te piekeren welke grote stad er nog tussen Sevilla en Madrid in ligt. Dan zie ik ineens minstens vier start/landingsbanen liggen en ik realiseer me, dat dit dus al Madrid is (vliegveld Barajas is vrijwel even groot als Schiphol)... De vlucht gaat eigenlijk heel snel. Als we in Noord-Frankrijk of boven België zijn, zien we in het oosten heel wat onweer flitsen. Gelukkig is het te ver weg om er last van te hebben in ons vliegtuig.
Dan gaan we dalen. Marjon en Ole zien de Calatravabruggen over de Hoofdvaart, terwijl ik het brugrestaurant over de A4 heel duidelijk kan zien. Ons thuisland... We volgen de A4, we kruisen de N201 en dan komen we keurig terecht op Runway 06, de Kaagbaan. Dat is makkelijk want het vliegtuig hoeft bijna niet te taxiën zoals bij de Polderbaan. Het toestel staat keurig op de geplande tijd aan de pier en om 22:57 ontvang ik het eerste sms'je met een welkom thuis van mijn ouders. Bij de uitgang staat zowaar de zeer grijze piloot, dat zie je niet vaak.
Nog een laatste blik op ons vliegtuig...
Uiteraard kan Ole het parkour/freerun niet vergeten. Dus hier op een stang...
En zelfs op de loopband...
Twee van onze koffers liggen al op band nummer 6. De laatste, grote koffer komt een minuut of vijf later. Ook bus 310 is er binnen vijf minuten. Vanaf halte Toolenburg Oost lopen we terug naar huis. Dat valt mij met de grootste koffer nog wel een beetje tegen (op de heenweg hadden we de auto gebruikt om daar te komen). En toch zijn we voor middernacht in ons huis!
Dat was dan onze vakantie. Ik hoop dat jullie het leuk vonden om mee te lezen.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten