Een update - weer even stress maar alles gaat nog steeds goed

Op 21 maart kregen we een e-mail die tot enige paniek leidde:



"We nemen contact me u op, omdat de luchtvaartmaatschappij van uw ticket ons heeft geïnformeerd dat ze uw vlucht op 28 juli hebben geannuleerd". Ook stond erbij dat we binnen drie dagen moesten laten weten of we verder nog hulp nodig hadden! Dat was wel een beetje gek, natuurlijk hadden we hulp nodig! Ik stuurde dus een e-mail terug. Niet onze hele vakantie was geannuleerd, maar de vlucht van Tanzania naar Nairobi. In de app van Kenya Airways zag ik al snel dat ze ons een dag later op die vlucht hadden gezet, om dezelfde tijd. Aangezien onze terugvlucht naar Amsterdam vanuit Nairobi 's ochtends vertrok, hadden we daar natuurlijk niets aan.

In plaats van te wachten tot reisbureau Kilroy de volgende dag zou reageren, besloot ik eens te kijken of social media zouden kunnen helpen. Hoewel we dus (op de terugweg) met Kenya Airways vliegen, wist ik dat de service van KLM snel kon zijn. Aangezien ze aan code sharing doen en we op de heenweg wel met KLM vliegen, stuurde ik een berichtje via WhatsApp naar KLM. Niet naar Kenya Airways. En wat denk je? Binnen 10 minuten was het geregeld!

De volgende ochtend kregen we e-mails van KLM met nieuwe tickets voor een vroege vlucht naar Nairobi, zodat we daar een uur voor vertrek naar Amsterdam zullen aankomen.

In maart ontdekte ik verder nog dat je sinds dit jaar ook online een visum aan kunt vragen voor Tanzania. Je kunt er ook voor naar de ambassade in Den Haag en je kunt je visum zelfs nog op het vliegveld in Tanzania aanvragen (en dat is goedkoper dan in Den Haag!) maar dit leek me makkelijker. De paspoorten van de kinderen zouden in mei echter nog verlopen, dus daar heb ik even op gewacht. Ze zullen hun oude paspoorten overigens hun hele leven denk ik nog wel bewaren. Toen Nando 15 was, had hij al stempels van Zuid-Afrika, Swaziland, Bosnië en Herzegovina, Kroatië, Montenegro, Canada en de Verenigde Staten in zijn paspoort. Ole had daar op zijn 17e ook nog stempels bij van Kenia, nog eens Zuid-Afrika en nog eens Canada. In mijn paspoort had ik tot ik 22 was alleen een stempel van mijn enige vliegvakantie, namelijk van Canada, en een ongebruikt visum van de VS.

Maar goed, met de nieuwe, maagdelijk lege paspoorten van Ole en Nando kon ik nu dus 'makkelijker' online een visum aanvragen voor Tanzania. Nou... niet minder dan acht pagina's met vragen moesten er worden beantwoord! Natuurlijk mijn eigen naam en paspoortgegevens, maar ook de namen en nationaliteit van mijn ouders. Waar ik ga verblijven. Wat voor werk ik doe. Wie de reisorganisatie is. Waar zit die organisatie? Wat is de functie van de contactpersoon? Zijn telefoonnummer? En zo verder. Ook moest ik een kopie uploaden van mijn paspoort, retourticket en een pasfoto. Maar niet te groot. Toch te groot? Geen foutmelding, maar er gebeurde niets meer, net zo lang tot ik het document klein genoeg had gescand. Betalen, alleen met Mastercard of Visakaart, US$ 50. Klaar. Geen e-mail, alleen een dossiernummer op het scherm. Gisteren afgewacht: geen e-mail. Vanmorgen eens online de status bekeken. Approved! Dus toegekend. En voor alle vier gezinsleden. Snel goed opgeslagen en uitgeprint.

Gek genoeg hebben de volwassenen alle drie een visum voor 90 dagen maar Nando slechts voor 30 dagen. Terwijl hij bij de aanvraag niet als kind was gerekend (ik kon niet verder terug dan 2003 als geboortejaar).

Maar goed, ik ben er blij mee! Nu alleen nog kijken of we inentingen nodig hebben. Marjon en Ole waarschijnlijk niet, omdat ze in 2017 nog in buurland Kenia geweest zijn.